“Hai unha muller enterrada baixo a Curota”. Manuel Dominguez III

Cando Deus descanso ao finalizar o seu traballo, apoio a súa man na terra, a presión dos seus dedos deixo marca , a terra encolleuse e ese espazo foi ocupado polas augas do Atlántico así naceron as rías baixas galegas, nese momento os seus ollos observaban o paraíso creado en Portugal, non se sabe se por dor ou amor, do seu rostro caeron ao Atlántico 9 lagrimas, como nove soles e así naceron as illas santa María, san Miguel, Terceira, Graciosa, san Jorge, Pico, Faial, Flores e Curvo, os Azores.
Querendo deixar marca, símbolo físico da figura de Eva, se a Adan créoo de barro, aquí creo a nosa Eva de terra e granito. Terra fertilidade, granito fortaleza.

Observando o Barbanza ou a coñecida Curota, podemos observar,- o rostro permanece oculto, logo direi as razóns,- os seus grandes seos de fértil muller, o seu esvelto abdome, daquela a íngua, para continuar con fermosa perna, a outra a cobre esta que descansa cara ao leste.
Grande, impoñente, levántase esta femia que todos podemos contemplar, pero o seu rostro, o seu rostro non, tería algo que ocultar? Non! o seu rostro é de tal beleza, que seria un desafío para os deuses gregos e romanos, ocúltase, talvez a cabeza sexa a da deusa Juno, raíña dos deuses, na mitoloxía romana Juno representa a maternidade, e de ser así esta Curota nosa oculta a beleza do rostro dunha nai, que cada quen pode ver á súa maneira.
Desa herdanza despréndese a beleza das mulleres do Barbanza, bendición doada polos deuses.
Sexa verán ou inverno, choiva ou sol, esa muller impoñente que se atopa oculta no Barbanza, permanece impasible aos cambios dos tempos, desde o alto, ampáranos, ilumínanos, un día pareme a escoitala e isto díxome. “Que os ventos do Olimpo sexanvos propicios”.
Desde ese día obsérvoa con admiración e respecto e cóidoa como a gran dama que é.

manueldominguez.eslavozdelaemigracion.es