A mentira necesaria.
A mentira que tolero, permito e comprendo.
Estou a ver a membros do Goberno falar das relacións do Goberno con Marrocos e vexo como menten con silenciosa dor, cousas da diplomacia, cousas dos intereses económicos, intereses xeopolíticos, pero á súa vez como manteñen un respecto polo polisario ou polo pobo saharauí.
Razóns, Marrocos xa todos sabemos o que nos pode facer, pero recordemos que Alxeria pode cortarnos o envío de gas, e iso quere dicir que quedaremos sen calefacción, os medios de transporte paralizados… a crise que Alxeria pode causar é enorme.
Así se ten que utilizar unha linguaxe de dobre lectura.
Até o momento que isto escribo non se permitiu utilizar a forza do poder familiar que ten o rei emérito Juan Carlos, que mantén relación de familiaridade co rei de Marrocos.
Por outra banda, temos aos traidores, os que odian á patria, a España, como o Puigdemont que bota gasolina falando de Ceuta e Melilla, non sabe que Ceuta e Melilla eran españolas antes de existir o reino marroquí, cousa de ignorancia? Non, cousas de odio a España facer mal, polo propio mal.
Agora nestes difíciles momentos é cando se bota en falta, cando é necesario aplicar os coñecementos de diplomacia.
Hai que entender que a vida nin todo é negro nin todo branco, hai un amplo matiz de grises.
Aos amigos hai que telos preto, pero aos inimigos máis preto.
Sen coñecemento non hai liberdade.
