Son cada vez máis os países que se suman á iniciativa de pór remate ao abandono no mar de aparellos de pesca que, unha vez cortados ou producida a rompedura quedan ao garete pescando exactamente o mesmo que o poden facer dende o barco. Hai, deste xeito, milleiros de toneladas de peixe morto que non contabiliza como capturas que, indubidablemente, suman á hora de rexistrar a redución no stock. O mar e, especialmente o fondo mariño, está alfombrado con redes e esqueletes de peixes que xa nen siquera aboian.Que facer?. O mellor sería poder traballar en equipo cos barcos de arrastre; pero deste xeito o dano pode ser dobre. Así que deberá ser o sector, conxuntamente coas autoridades pesqueiras, quen deseñe un sistema que permita a recuperacións deses panos perdidos -a veces case que un aparello enteiro- ou, cando menos, fixar a posición na que se produciu a perda, pero tendo en conta a deriva se, efectivamente, queremos contribuir á súa recuperación.Talvez esa recuperación sería máis doada se o barco que perde a rede fai todo o posible para tentar “metela” a bordo novamente dende o instante no que se ten consciencia de que a rompedura se produciu. Porque tamén é sabido que moitos barcos optan por deixar ir o aparello que perder tempo en recuperalo. A proba está, como dicía anteriormente, en que eses cachos de rede están a actuar como redes de deriva, capturando todo o que atopa na súa deriva ata que un peso maior o afunde definitivamente ou as correntes o leva ata algún lugar no que queda enganchado, permanentemente submerxido e “pescando”.Hai que acabar dunha vez con este contumaz enimigo da pesca e os pescadores, cuxas “capturas” son incalculables e non representan ningún valor efectivo para os mariñeiros e os seus armadores. Polo tanto adicar un pequeno esforzo e un pouco do tempo de traballo a ese labor de recuperación semella ser máis efectivo que o laiarse pola perda do aparello, a reposición deste e non facer nada por evitar que siga a pescar sen que ninguén o dirixa e controle.Na actualidade hai unha especie de consorcio de países “xuramentados” para loitar contra esas redes pantasma que, como anteriormente sinalaba, seguen a pesar como redes de deriva, esas odiosas cortinas da morte retiradas ou prohibidas en mares e buques de pesca da Unión Europea, pero que continúan a ser empregadas como verdadeiras armas letais contra a pesca responsable en países nos que o de menos semella ser a sustentabilidade.
