“A inoperancia do goberno pode destruir 900 toneladas de marraxo”. Antón Luaces

Se a acción de goberno é o resultado dunha máis ou menos perfecta sincronización no traballo -posterior á planificación do que se pretende levar a cabo-, o Executivo español debe fallar estrepitosamente na conxugación de tal verbo – sicronizar- cando entre os ministerios de Agricultura e Pesca e o de Transición Ecolóxica, co engadido da Consellería do Mar da Xunta de Galicia á que ningún dos ministerios citado concede cuartelillo á hora de permitirlle a máis mínima decisión en relación aos 90.000 quilos de marraxo dientuso acumulados nas cámaras frigoríficas de varios buques pesqueiros, ademais das toneladas trasladadas a instalacións de frío en terra. En ambos os casos, unha perda lamentable de recursos económicos que, obviamente, parece non resultar preocupante para un Goberno máis pendente neste momento de resolver as súas disputas internas e a loita contra a COVID-19, que o problema que afecta a un centenar de buques españois -maioritariamente galegos- aos que o dolce far niente da Administración pesqueira causa perdas estimadas en preto dun millón de euros.

DESTRUÍR 90 TONELADAS DE MARRAJO.

Son preto de 100 os palangreiros prexudicados desde hai meses polo silencio administrativo que tanto o ministerio de Luís Planas como o de Teresa Ribeira manteñen respecto á repartición de cotas de marraxo dientuso no Atlántico Norte. Deses case un centenar de palangreiros, a maioría pertencen a armadoras galegas e teñen o seu porto basee na Guarda, Vigo, Marín, Celeiro e Burela. Todos eles ansiosos #ante a decisión da Comisión Internacional para a Conservación do Atún Atlántico ( ICCAT) de repartir o tope de pesca marcado e que para España significa o poder capturar 940 toneladas no ano 2020 en augas do Atlántico Norte, sen ter en conta que en agosto de 2019 adoptouse un acordo polo que os palangreiros están obrigados a comercializar as capturas de marraxo dientuso cun certificado da Secretaría de Estado de Comercio que só se expide en función dos criterios do Ministerio de Transición Ecolóxica, que permite unicamente a comercialización de 350 toneladas nos mercados internacionais.
Que facer, por tanto, coas restantes 550 toneladas?. Son animais mortos, destinados ao consumo humano, que non poden ser vendidos e que desde xullo de 2020 acumula a frota palangreira española cuxa actividade se dirixe -entre outras especies fundamentais como a tintorera e, sobre todo, o peixe espada- a esta do marraxo, especie accesoria para os palangreiros de superficie que, na actualidade, poderían verse obrigados a destruír e correr cos gastos desta acción, ou ben regalalos. Unha perda constatable tanto para as empresas pesqueiras como para as tripulacións dos palangreiros.

CONTROIS.

O sector non é o culpable da situación xerada. Esta provén da Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de Fauna e Flora Silvestres (CITES), que decidiu reforzar os controis do comercio internacional deste tipo de marraxo. Pero controlar non é prohibir a súa captura, a pesar do cal prima a opinión do Ministerio de Transición Ecolóxica mesmo sobre a do ICCAT, organismo internacional encargado de velar pola xestión sostible dos grandes migradores, que é ao que segue máis ou menos fielmente o Ministerio de Agricultura e Pesca nunha evidente discrepancia co de Transición Ecolóxica, aínda que esta diverxencia non se expresou publicamente, algo que deberá ser aclarado en breve porque os palangreiros están decididos a presentar unha demanda xudicial contra o Estado en reclamación dese millón de euros que estiman é o valor do dientuso paralizado pola prohibición de comercializar os 90.000 quilos que se lles permitiu pescar e que gardan, como xa se dixo, en conxeladores que lles sobran o almacenamento.
O marraxo dientuso cotízase nos marcados a ao redor de cinco euros o quilo, aínda que as aletas -moi estimadas na gastronomía asiática e estadounidense- alcanza prezos moi superiores.
A paralización das capturas débese a un veto comercial, non biolóxico, e alguén debe explicar, discrepancias á marxe- quen se responsabiliza de compensar economicamente a aqueles que non son os responsables dunha pesca autorizada e planificada internacionalmente.
A Xunta de Galicia esixe ao Goberno que impida a destrución desas 900 toneladas de marraxo, mentres as organizacións ecoloxistas aplauden o veto comercial.