“Fai todo o que poidas, hoxe”. Antón Luaces

14 Febreiro 2021

Moito queda por mudar a efectos patrimoniais na franxa costeira de Galicia, máis de 2.000 quilómetros de territorio que acubillan verdadeiros tesouros culturais e mesmo poderían dar abrigo a unha manchea de actividades socio-culturais e económicas que a Galicia de hoxe demanda e non pode levar a cabo.
Non é de estranar, xa que logo, que a Xunta de Galicia teña solicitado o traspaso da xestión do Dominio Público Marítimo Terrestre para pór remate dunha vez ao traspaso de competencias a Galicia en materia de ordenación do litoral iniciado vai 35 anos.A Galicia costeira precisa dunha xestión de proximidade e a Xunta, como ordenador da Comunidade Autónoma é, teóricamente, o organismo que maior e mellor coñecemento ten ou cando menos así debe ser porque dun xeito máis detallado pasa polas súas mans todo canto ten que ver con, por exemplo, máis de 5.000 edificación actualmente destinadas a usos distintos dende o que é unha estimación estatal que non sempre ten que ver coa realidade existente ou necesaria.É, amáis, na franxa costeira, onde se desenvolven a práctica totalidade  de actividades como a marisqueira, a pesqueira, a portuaria, mesmo de planificación urbanística que o Estado ordena ó seu xeito e sen ter en conta as necesidades do propio territorio e a veciñanza deste.De estaren nas mans da Autonomía eses espazos hoxendía dependentes do que o Goberno central determine en cada caso, podería e debería derivarse un importante beneficio para un tamén importante número de empresas do complexo mar-industria  no que atinxe á tramitación, por exemplo, das súas concesións dotando a estas dunha maior seguridade xurídica e non deixando ao albur o que sobreveña.Tamén solicita a Xunta a modificación da Lei de Costas que tanto prexuizo está a causar ás instalacións portuarias non dependentes da Xunta que, ao igual que aquelas outras que constan como concesionarias para a instalación na franxa costeira de entidades como, por sinalar algunha, as confrarías de pescadores , que carecen de ánimo de lucro, ás que a Administratción estatal, a través das Xefaturas de Costas, está a poñer a proba constantemente como é o caso, por exemplo, do pósito de Cariño ou a zona de tránsito rodado que a entidade Portos de Galicia, dependente da Xunta, baralla como lle peta poñendo a proba a paciencia da confraría local de pescadores de Malpica porque lles vai quitar unha importante fonte de ingresos ao impedir a circulación de camións articulados polas vías portuarias polas que ata o de agora transitaban con pesadas cargas de peixe do que se abastecen na lonxa local.

Poñer en mans da Autonomía un sistema de ordenación axeitado semella ser o máis racional. Pero tamén han ser as autonomías, neste caso a galega, a que poña en xogo todo o que resulta ser un sistema teóricamente establecido para mellorar, nunca para empiorar. 

Outros artigos

“Cariño: un pequeno gran punto negro contaminante”

Non se sabe con exactitude o grao de contaminación que pode provocar en Galicia unha empresa que, como Altri (en Palas de Rei, Lugo), vai utilizar o eucalipto como materia prima a partir da que extraer fibras téxtiles; máis é evidente que existe medo ao que a...

+

“Tiempos verbales”. Alberto Barciela

No sé en que justo momento, si es que lo hubo alguna vez, perdimos el rumbo político y el social. No identifico en qué instante se distrajeron las referencias de los valores esenciales para la convivencia, para el entendimiento, para la discusión constructiva y la...

+

“Ciudades más habitables”. José Antonio Constenla

Ciudades más habitablesEn plena resaca de las elecciones europeas, tal vez viene bien paradesengrasar, hablar de cómo haremos que nuestras ciudades sean máshabitables, algo sobre lo que la Unión Europea va a tener mucho que decir,sobre todo en un momento de transición...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Para vivir ben, Galicia!”. Luís Celeiro

“Para vivir ben, Galicia!”. Luís Celeiro

A morte, se pensas nela, se recordas ao amigo no cadaleito camiño cara ao máis alá ou seves ao teu pai deitado caladamente nun féretro de madeira nobre, diante dunha multitudede xente chorando, a morte -dicimos- fai estremecer a alma dos vivos, fai que se apague aluz...