Adela Cortina, no seu libro “aporofobia, o rexeitamento ao pobre. Un desafío para a democracia” sinala que “ Trump gañou as eleccións
cun discurso “ aporófobo” non xenófobo. Non ataca aos estranxeiros en xeral senón aos mexicanos pobres”. Tamén reflexiona sobre que “non repugnan os árabes da Costa do Sol, nin os alemáns e británicos donos xa da metade do mediterráneo pero si os xitanos apegados á súa forma de vida tradicional; os inmigrantes do norte de África, que non teñen que perder máis que as súas cadeas; os latinoamericanos con escasos recursos … .O problema non é de raza nin de estranxeiría: é de Pobreza.
Desgraciadamente os insultos, as humillacións, os desprezos, as malleiras …, son delitos de odio demasiado habituais en moitas sociedades occidentais, nos últimos anos, por culpa do odio ao pobre e por iso a metade dos “sen teito” afirman ser vítima de agresións violentas de maneira frecuente. Por iso é polo que cada vez sexa máis importante e necesario educar para a inclusión, a cooperación e a paz, non para o conflito permanente.
Moitos nos preguntamos, que culpa ten o pobre de non ter diñeiro suficiente?. En realidade é a fobia cara ao pobre a que leva a rexeitar ás persoas, razas e etnias habitualmente sen recursos e como todo hai que dicilo: “só os imbéciles permítense o luxo de profesar este tipo de odios”. Kant, o filósofo, xa establecera tres tipos de ideais: a ética dos demos
estúpidos, a dos demos intelixentes e a das persoas, a máis diso intelixentes, xustas e solidarias. Os primeiros exclúen a outros en cada esfera social; crendo que non teñen nada interesante que ofrecer; os segundos tratan de pescudar con quen interesa selar pactos e as persoas recoñecen o valor, en si mesmo, de cada ser humano.
