No momento que escribo esta crónica, van xa 9 días que os medios están a informar do ataque inminente de Israel a Palestina, concretamente a zona norte de Gaza, día si día tamén, infórmannos do ataque inminente, e xa pasaron como digo 9 días, nove días de bombardeos a torto e a dereito, as tropas están á espera do que non chega, na fronteira son visitadas polo ministro de Defensa, polo presidente, dando ánimos a nove días dunha longa espera, mentres tanto bombardéase todo o que se move.
Que culpa terán as margaridas que danzan ao compás do vento?
Certamente 2023 non é o ano, nin son os tempos, nin tampouco viven os homes da estirpe de Moshé Dayán, ministro de defensa en 1967.
Ante a ameaza que pesaba sobre Israel, debido á compra masiva de material bélico de Exipto, decide realizar o que hoxe se coñece dese xeito como guerra preventiva, Israel en seis días vence a Exipto, Siria, Xordania e Iraq, entre o 5 e o 10 xuño 1967.
Hoxe as guerras poden facerse sen soldados, desde o despacho, apertando botóns, pódese cubrir o ceo de mísiles, bombardeando todo o que se move, bombardeando o inerte.
Que culpa terán, as margaridas ou as mapoulas do campo, que non espertarán ao novo día, pero as guerras, son crueis, cegas, soberbias, ambiciosamente cainitas.
Cúmprese este mes 42 anos en que Moshé Dayán pasou ao reino dos xustos.
