Doutra volta soan tambores de medo á liberdade de expresión. Outra vez as conciencias insáns, removidas por un pasado non moi lonxano, resucitan os vellos medos á liberdade de opinión e demandan a aplicación de medidas xudiciais contra aqueles que, ao acubillo desa liberdade -os xornalistas, por exemplo- din alto e claro aquilo que non é do agrado dos que gobernan grazas a un voto delegado polo pobo, que caduca aos catro anos de emitido este.
Canto tardarán en resucitar aqueles abraiantes Tribunais da Orde Pública (TOP), que tanto ocupou á xente da comunicación da miña xeración?.
Son un dos afectados por ese tipo de medidas: por interpretar “La barca sin pescador”, de Alejandro Casona, prohibida pola censura franquista e que só poidemos representar en dúas ocasións cando o previsto era, como mínimo, unha decena de actuacións pola comarca do Barbanza (só en Ribeira e Noia poidemos facelo). E tres veces viraron cara a min as olladas dos censores franquistas polos meus traballos xornalísticos desde un medio de comunicación público (o máis grave di asunto). Sei, polo tanto do que falo porque o vivín en carnes propia. Agora, en distintos lugares de España acoden as autoridades a subterfuxios xa empregados neste noso país para prohibir o que a súa conciencia non admite. Xa non se leva no caderno de anotacións o nil obstant. Bótanlle a culpa á carencia de orzamentos para non permitir concertos, representacións teatrais e accións semellantes. Pero o pior de todo é que, por un erro, desde organizacións políticas que sempre defenderon -mesmo desde a máis acendrada oposición- esas liberdades que digo estamos a perder- se propoñan medidas que “sancionen?” a xornalistas que, tal vez, se deixaron levar por interpretacións erradas. Estas son cousas que deberían dictaminar tribunais de Xustiza, non tribunos políticos. Seguiremos a ter necesidade de persoas preparadas para o recurtamento de liberdades e botar néboa riba da paisaxe que coidabamos libre e señora de sí?.
Qué vento de non liberdade se nos veu enriba de repente, quen ten medo á liberdade cando xa Virginia Wolf baixou de cabalo, a quen revolve as tripas da integridade sermos libres?.
Non temos remedio, non damos chegado á terra onde agroma a cultura, o coñecemento, a liberdade. Non abondou con todo o que xa perdemos no camiño percorrido baixo as ameazas e o medo a tribunais especializados na represión?.
Gostaría de saber que non estou a revivir vieiros xa percorridos nos que valía máis a acusación dos que vivían a carón do poder que o dereito a ser libre nun país que non quere renunciar a este feito. Ou estarei trabucado ao coidar que a maioría dos concidadáns pisan as mesmas rúas que eu, que nós, pisamos.
Non repitamos aquelas nefandas experiencias. Por favor. Xa abondou.
