Promovido dende 1980. Aberto ao público do país dende maio de 1987. Orgullosos/as de ser o primeiro centro museístico creado nas ribeiras arousás do Barbanza e do Salnés.
“Consumín moitos anos mirando como todas as cousas íanse mudando e perecían, cego para ver a súa eternidade.
[…] Esta graza intuitiva disfruteina por primeira vez unha tarde dourada, mirando o mar azul. Chegaban as barcas pescadoras, anunciábaas o caracol, voaban as gaivotas arredor das velas ámbar, e os meus ollos podíanas seguilas nos seus círculos máis lixeiros, e vendoas desaparecer ao lonxe, ao voltar recoñecíaas unha a unha, non só na plumaxe, senon no secreto do seu instinto, por cansas, por vellas, por famentas, por feroces…”
A tarde perdera os seus ouros, e era toda azul. Eu, sentado baixo da vide da miña horta aldeá, púxenme a rezar. Naquela benaventuranza do campo, do mar e do ceo, sentíame cheo dun sentimento divino. Todo o amor da hora estaba en mín, o solpor revelábaseme como o vínculo eucarístico que une a noite co día, como a hora verbo que participa das dúas substancias, e é harmonía do que foi co que agarda ser. Seguía soando o caracol dos pescadores, e sobre as ondas tendíase o derradeiro raio de sol. Por aquel camiño luminoso remontáronse os meus ollos ao azulado final do mar. Entón sentín o que nunca sentira: Baixo as tintas do solpor estaba a tarde queda, durmida, eterna. A cor e a forma das nubes eran a evocación dos momentos anteriores, ningún pasara, todos se sumaban no derradeiro.”
Ilustración: REGUEIRA, Domingo: García Martí nos Areos (2020)
