A vivenda, despois de corenta anos de democracia en España, continúa sendo un problema importante e que afecta a demasiadas familias. A pesar de que as competencias son das Comunidades Autónomas, moitas, entre elas a Xunta de Galicia, adoptaron escasas medidas e as que se implementaron non foron eficaces para avanzar na aplicación real do Dereito á Vivenda.
Os políticos, segundo a ideoloxía, basean a súa acción de goberno dentro das súas prioridades e para a dereita política a vivenda nunca foi unha cuestión fundamental, deixando todo aos vaivéns do libre mercado e á especulación máis feroz. A curto prazo, non é cuestión de construír máis vivendas, senón de aproveitar as construídas en mans da Sareb e dos fondos de investimento, que se atopan sen habitar, para poñelas ao dispor das familias vulnerables a través de alugueiros sociais, asequibles.
En España entendeuse a vivenda como un negocio e non como un dereito fundamental. Por iso as medidas, en materia de vivenda, foron máis ben escasas e as poucas que se levaron a cabo unicamente eran para favorecer a burbulla inmobiliaria, xerar a crise do ladrillo, subvencionar aos propietarios de inmobles e inxectar diñeiro público ás entidades financeiras, en detrimento de os arrendatarios e dos hipotecados.
