Estamos convencidos de que a pobreza e a desigualdade non terá unha solución definitiva mentres non haxa un compromiso real das persoas e familias afectadas pola exclusión social e situacións de vulnerabilidade. Xa non é suficiente acudir, puntualmente, a unha mobilización de protesta senón que é necesario unirse para trasladar as demandas aos despachos oficiais e institucións públicas. Mesmo ante os propios tribunais de xustiza para que, tanto o poder executivo como o lexislativo, crean na necesidade de articular diferentes e amplas políticas, acordes á realidade social e a atención prioritaria cara aos dereitos das persoas máis vulnerables.
As estatísticas sobre o paro, a pobreza, a desigualdade e a exclusión social están aí, e xa ninguén as pon en dúbida, desde hai décadas. Agora hai que adoptar máis medidas sociais e laborais efectivas, dentro do marco da propia Unión Europea. Medidas lexislativas mínimas que, en todo caso, cada país poderá mellorar pero nunca deixar de aplicalas en detrimento de a norma máis favorable para os cidadáns nacionais.
O poder da sociedade civil é evidente. Hai poucos anos ninguén pensaría que se chegase a materializar unha renda mínima para as persoas sen recursos, como o Ingreso Mínimo Vital. Ninguén pensaría que as entidades financeiras deixarían de desafiuzar, das súas vivendas habituais, a familias humildes e vulnerables, con escasos recursos sen ofertarlles unha alternativa como unha moratoria, un alugueiro social, etc. Ninguén se crería que unha empresa eléctrica deixase de cortar a subministración a unha vivenda, por pobreza enerxética, co bono social eléctrico. Todas estas cuestións, e moitas máis, son consecuencia da intervención activa da sociedade civil ante os poderes do Estado. Todo é posible se hai vontade política e esta materialízase se existe un compromiso da sociedade para defender, estender e garantir os seus dereitos básicos, aos que teñen dereito por Xustiza Social.
