Ninguén ten que lle dicir a un mariñeiro galego ales son as súas prioridades á hora de falar de socioeconomía.
Pode ser ca eles, en xeral, non teñan os coñecementos necesarios para as grandes formulacións, a macroeconomía; mais como os mellores especialistas en materia pesqueira, os mariñeiros galegos teñen -como algo intuitivo o ser ou non ser pescadores e. á vez, comedores de peixe. Deste xeito saben que nen moito menos sobra a sardiña e wue se necesita máis xurelo nos mercados. Velaí por que non semella esaxerado que o bar Rolinder e a confraría de pescadores de Celeiro largaran o aparello para capturar en terra aquilo que lles nega o mar: xurelo e sardiña. E a continuación , todo o demáis.
É visto: a pesca esmorece e, dende vai anos, o xurelo e a sardiña están pelexados co cerco galego. Tanto é así que a confraría de pescadores Santiago Apóstolo, de Celeiro botóuse á rúa pedindo apoio á cidadanía en xeral a prol da pesca, o marisqueo, a acuicultura e a cadea mar industria europeas.
S aben ben que o importante, agora, é a pesca, que hay que salvar o sector pesqueiro porque sen este Galicia é menos Galicia, por moita Galicia que sexa. A confraría local e o bar de toda a vida en Celeiro reclaman a colaboración cidadá para salvar o sector pesqueiro. “Solicitamos sinaturas de adhesión e apoio ao sector pesqueiro rexeitando as medidas que a Comisión Europea pretende impoñer prohibindo a pesca de cotas en 87 áreas de augas europeas. Odas as persoas quje o desexen poden asinar nas oficinas da confraría en horario de despacho polas mañáns ou ben no bar Rolinder”. E está todo dito.
É unha chamada de socorro, sen dúbida. A mesma que a Comisión sectorial do cerco ven de facer da man da Consellería do Mar, reunidas para analizaren o resultado das negociscións dos TAC e cotas para 2023. Constataron a necesidade de que España adopte medidas que garantan a viabilidade do sector ante o recurte do xurelo no Cantábrico, piden co Estado estude actuacións como unha posible parada biolóxica patra os portos de Galicia, Asturias, Cantabria e Euskadi e a habilitación das correspondentes axudas para manter a rendabilidade da súa actividade, e apostar porque España negocie con Portugal un incremento das posibilidades de captura de sardiña en augas ibéricas unha vez que os últimos informes científicos mostran que a especie está totalmente recuperada.
Sendo así, que ou quen impide que con sentido de equidade que tanto a sardiña coma o xurelo continúen sendo o prato forte da mesa galega.
