As grandes entidades financeiras, con suculentos beneficios obtidos, nunha época de crise económica e social (no medio dunha pandemia e unha guerra), xa poñen o berro no ceo por ter que pagar máis impostos de carácter extraordinario, e por un período de tempo determinado, ao obxecto de colaborar, de maneira solidaria, cos cidadáns españois máis humildes e que necesitan coberturas sociais urxentes.
Os gobernos, elixidos democraticamente, ditaminan unha serie de medidas que son convalidadas polos seus respectivos parlamentos e que todos os cidadáns temos que acatar e cumprir, gústenos máis ou menos. Pois ben, os responsables dos bancos antes de coñecer a letra pequena da disposición legal xa se manifestan totalmente en contra e anuncian publicamente demandas xudiciais, pondo de relevo a súa insolidariedade financeira co resto da poboación á que manteñen como reféns das súas comisións abusivas e produtos tóxicos e irregulares.
En que sociedade democrática vivimos, que sempre beneficia a uns poucos privilexiados que teñen moito medo aos cambios necesarios, quizais por iso chámanse conservadores? Non é estraño que España sexa o país de Europa cunha maior desigualdade social.
Moi pouca vergoña teñen algunhas destas entidades financeiras que buscan ao poder político para o seu propio beneficio. Cando algún responsable político quérelles tratar de controlar ou impor unha maior carga fiscal, en beneficio do interese xeral, entón perden os papeis e pon todos os medios á súa disposición para tratar de derrocar gobernos, elixidos democraticamente, a través doutros poderes, como o empresarial, o xornalístico, o mediático, etc. .
