Hai uns días promovido por Jaime Mayor Oreja vía a luz en Madrid a plataforma NEOS (acrónimo dos puntos cardinales, norte, leste, oeste, sur), unha alternativa cultural que desde a sociedade civil busca reivindicar e defender
os principios do humanismo cristián, xerme da nosa civilización occidental. Hoxe máis que nunca atacados desde a ideoloxía dominante que se nos pretende impoñer sen posibilidade de disidencia. Estes ataques buscan desde múltiples frontes, substituír, substituír e subverter a orde social. Detrás da crise que vive a nosa sociedade, non se atopa no esgotamento do noso modelo, senón a imposición dun proxecto cultural totalitario baseado nun
relativismo extremo, no que os conceptos do ben e do mal non existen.
O duelo entre dereita e esquerda pasou á historia, porque como escribiu Pérez Galdós aplicado á convulsa España de entón: hai tempo que se quedou vello o debate entre aristócratas absolutistas e burgueses liberais. Desde Gramsci sabemos que a revolución social non se fai nas rúas, nin nas fábricas, nin asaltando parlamentos, nin con golpes de estado. A verdadeira revolución líbrase na batalla cultural, na transformación das conviccións públicas e dos hábitos sociais. Por iso este pedía que se esquecesen as armas e controlásense os medios culturais e informativos.
A esquerda, experta en aplicar sentenzas a conveniencia grazas ao seu arsenal de toxicidade, fixo da batalla cultural a súa arma máis letal creando un “novo credo” que emprega distintas ferramentas como a política identitaria e
de xénero, a interseccionalidade, a cultura da cancelación, o discurso do politicamente correcto…, cuxo obxectivo último é a desmantelación da orde liberal e das liberdades individuais das nosas sociedades democráticas. En España o proxecto totalitario e relativista de esquerdas empezou a xestarse en 2004, coa chegada de José Luis Rodríguez Zapatero á presidencia do Goberno de España e hoxe desenvólveo o seu alumno avantaxado, Pedro Sánchez
cos seus socios.
Todo isto é o obxecto da guerra cultural que sen dúbida irá a máis e que pode destruírnos, de feito xa o fai. Para enfrontar esta situación, NEOS establece sete grandes liñas de traballo: defensa da vida, dignidade da natureza humana, a familia, a verdade, a nación española, a Coroa e a liberdade de expresión, de educación e relixiosa.
Vivimos unha crise non só económica, senón principalmente moral. Por iso, NEOS busca ser o “compás” que axude a recobrar a dirección perdida, sumando os esforzos de persoas e institucións (novas, representantes do mundo da empresa, a universidade, a comunicación, ou o pensamento) que deciden dar un paso adiante, para demostrar que “existe outra maneira de entender o mundo, porque non todo vale”.
Necesitamos os liderados nacionais e internacionais que NEOS ofrece (Jaime Maior, Mª San Gil, Ignacio Sánchez Cámara,…) e a súa visión acerca de cara a onde camiña a humanidade para poder enfrontarnos mellor aos retos que se nos presentan, co convencemento de que só así sobrevivirá a democracia e lograremos un mellor mañá para todos.
