“Sapere aude” é unha locución latina que significa «atréveche a saber»; tamén adoita interpretarse como «ten o valor de usar a túa propia razón»
O saber, anverso e reverso.
O suxeito argumentaba no meu contra que o vía na tele, concretamente nunha canle que di o seu director presentador: Non son neutral, non son obxectivo, non engano, son de esquerdas ou centro esquerdas.
Ben, aquí non se dá a noticia, aquí nárrase a noticia pasada polo filtro ideolóxico da esquerda.
É por isto que eu respondín, non creas todo o que lles, non creas o que ves na tele, eu logrei en política, con traballo e os anos, ser como un cirurxián, un forense, que abre a noticia, estuda o feito con total imparcialidade, descompóñoa en partes as un coma se fose un quebracabezas e ten que coincidir, ou do contario esa noticia chégame distorsionada, dispoño das ferramentas para facer unha análise rigoroso e non teño interese en enganar, o meu crédito consiste nese, en ser fiel á realidade.
As enquisas din, as enquisas non din nada, din o que quere dicir quen as paga e un grupo de expertos poden facerche cambiar de opinión, poñereivos un exemplo.
Pregunta ao cidadán, necesítase pintar o edificio do concello, que cor queredes negro ou branco, @teniendo en cuenta que o negro é loito, traxedia, desolación, morte, dor, ou branco que é pureza, luz verdade, coñecemento, Que cor? Evidentemente vótase branco o cerebro non quere xa máis dor.
Pero puideses exporse destoutra maneira, que cor queredes branco ou negro, @teniendo en cuenta que o branco é manchadizo e habería que pintar todos os anos, co que o diñeiro do gasto sairía de axudas a temas sociais, minguaría o orzamento de deportes, festas, mentres que o negro é máis sufrido e aguantaría máis anos, co que aforrariamos diñeiro, habendo máis diñeiro para temas sociais e festas, a xente votaría negro.
É dicir, o que quero expresar é que se pode inducir ao voto, manexar o sentimento, é habitual, máis común do que se cre.
Hai quen a súa valía é o que ten, outros a valía é o que son, hai gran diferenza entre o ser e o ter.
Erich Fromm, psicanalista, psicólogo social e filósofo humanista, escribiu o libro Ter ou ser?, constituíndo unha análise filosófica e psicosocial da sociedade contemporánea. Nel, describe como as persoas e as sociedades foron evolucionando fronte a dúas orientacións, a orientación do ser e a do ter.
Lido por pracer aos 18 anos, aos 30 por obrigación e aos sesenta longos, por máis obrigación, certamente lido entre medias por lembrar plácidamente.
O ter pódese perder ou non, pero o ser permanece, excepto rara avis, xa que o que é, é, sendo.
Nunha nave, se pos máis peso ao carón que a outro, léase babor ou estribor, navega escorado, mala forma de navegar, mentres que se o seu peso mantense en equilibrio, na vertical, a nave navega mellor, no equilibrio está o coñecemento.
Hai suxeitos que viven en xerar conflito, e outros que se dedican a achegar solucións.
E entre ambos hai leigos que se dedican a ser voceiros, e aplaudir coas orellas.
“Se non logras convencer a unha persoa do malo que está a facer, procura facer entón o bo. A xente cre só o que ve.”
HENRY DAVID THOREAU
