Os europeos, especialmente aqueles que vivimos de cara ao mar e tan directamente dependemos da pesca, conmemoramos hoxe o Día de Europa, desta vez nunhas circunstancias non moi favorables -e por diversos motivos- para os intereses pesqueiros de Galicia. E aínda así, disque cómpre recoñecer que tal celebración significa ser a expresión do que ven ser un símbolo de paz e unidade que, en ocasións, custa un mundo levar a feliz termo.
Para Susan Steele, directora executiva da Axencia Europea de Control da Pesca (EFCA), con sede en Vigo -único organismo da Unión Europea asentado en Galicia e unha das cinco axencias da propia UE que hai en territorio español- “a cooperación política en Europa facendo que a guerra entre nacións europeas sexa algo inconcebíbel” é unha proposta que se ten moi en conta nun tempo no que, sen embargo, a voz de Europa non sempre é única nen direccionalmente dirixida por culpa de xestores como os de Israel, Hungría ou Bielorrusia, convertidos en muros que evidencian unha desunión que a EFCA non pode salvar por sí mesma e menos na materia da súa responsabilidade.
É certo que, após a II Guerra Mundial, os europeos tomamos a decisión de percorrer xuntos os camiños do vello continente, “apostando pola cooperación, a democracia e a solidariedade como bases dun futuro mellor”, máis este aserto de hoxe da directora da Axencia Europea da Pesca non sempre é unha realidade debido a que os intereses dalgúns Estados membros non gardan os límites da unión para se converter en defensas do seus propios intereses. Máxime, repito, en materia pesqueira.
España asinou en 1986 a súa adhesión á UE co pensamento posto en que, recén saída da ditadura franquista, accedía a unha comuñón de solidariedade, percepción pouco doada de manter nun mundo no que, en cuestións de dereitos de pesca, por exemplo, escasamente se fixo realidade. Os valores democráticos e o desexo nalgúns aspectos compartidos de aportaren crecemento económico, seguridade e calidade de vida, convertéronse nestes 40 anos de andar xuntos -máis ou menos- eses camiños foron pasos “miudiños, miudiños” que levaron a que máis do 50% dos barcos de pesca españois (velaí Galicia) daquela época, foran ao despece por carencia de posibilidades de pesca que outros estados membros da UE non perderon. Os peiraos galegos son a proba: hai tantos barcos a eles amarrados como os que poden saír pescar coa seguridade de poder facelo sen que alguén os sancione.
