“Diplomacia, moralidade ou caer da burra?” – Antón Luaces

07 Febreiro 2026

O bloqueo petroleiro contra Cuba foi condenado pola Organización das Nacións Unidas (ONU). Ao mesmo tempo, este organismo internacional anunciou o despregamento de axuda humanitaria tendente a paliar a crise enerxética e alimentaria que, por tal medida coercitiva, agudiza a situación na illa caribeña.

A resolución da ONU condenou explicitamente, en sesión de urxencia, o bloqueo á subministración de combustible a Cuba. Coida a ONU que se trata dunha violación ao Dereito Internacional e unha ameaza ao benestar humano.

Deste xeito procederase a activar unha ponte humanitaria coordinada por axencias da ONU para garantir o envío de medicamentos, alimentos e recursos esenciais.

Salientou o Secretario Xeral que “asfixiar enerxeticamente a un país é unha maneira de castigo colectivo incompatíbel coa Carta das Nacións Unidas”.

 Esta resolución chega após a orde executiva de Donald Trump (do 29 de xaneiro pasado) que declaraba unha “emerxencia nacional” co obxecto de impoñer sancións a quen venda petróleo a Cuba. A medida foi denunciada por este país coma un “acto de guerra económica” e foi rexeitada por Rusia, Vietnam, China, México e outros moitos países.

Ven ser esta a primeira vez  que a ONU condena especificamente o bloqueo enerxético coma a unha violación separada do bloqueo económico xeral  , sentando un precedente xurídico internacional, representando un apoio abrumador á soberanía cubana e un rexeitamento global á política de máxima presión  de EUA.

O chanceler cubano Bruno Rodríguez, presente na sesión, afirmou que “esta votación non é  só un trunfo diplomático: é un tributo á resistencia do noso pobo e unha reivindicación  de que o mundo non aceptará que se use a fame e a escuridade coma armas de política exterior”.

A resolución non é vinculante, pero exerce unha forte presión política e moral. Dáse como moi probable que o Consello de Seguridade discuta a ilegalidade das sancións extraterritoriais, e que a axuda humanitaria comece a chegar nos vindeiros días a través de corredores verdes protexidos.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...