Conversaciones con mi dentista”. Mario Clavell

18 Novembro 2025

-…dime si te hago daño
mmm…, ojos abiertos ladeados
-Va bien?
ojos blandos, mirada al techo
-Sentirás un pinchazo al principio
entorno los párpados en asentimiento
Las conversaciones con mi dentista son parcas en palabras, ricas en guiños
Fue Jirina Propovna, profesora rusa de Teatro, quien en Santiago, hace años, nos
enseñó a unos colegas a poner los ojos abiertos, brillantes y fijos, ‘como de tigre’ a los
pacíficos profesores compostelanos: y se nos puso cara de tigre. Era un ejercicio de
interpretación.
Unos músculos faciales llamados ‘cigomáticos’ elevan los labios y los que rodean los
ojos los que actúan y muestran una sonrisa genuina. Cientos de músculos del cuerpo se
encogen o destensan cuando me carcajeo o me encolerizo. Si lo sabemos y controlamos, tanto
mejor. ‘A partir de los treinta años, una persona es responsable de su cara’, dice un proverbio
inglés que hice mío.
La conversación desde el sillón del dentista no es complicada: abre, cierra, abre, cierra;
obedezco y añado comunicación no verbal, con guiños y gañotas.
Mis dientes viejos negrean y el espejo es lugar de ensayo para una sonrisa acogedora
con los labios ensanchados. Los hombres somos bichos relacionables y comunicados. Amar es
comprender y para ello proclives a escuchar. Lo practicamos callando la boca, abriendo las
orejas y mirando a la cara.
A los que no hablamos inglés el Camino de Santiago nos ha enseñado a acoger a los
extranjeros con los ojos y las orejas. Y si preguntan algo respondemos en castellano con cara
risueña… y él nos entiende.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...