O 20 de novembro van cumprirse 50 anos da morte na cama e (segundo din) a carón do brazo incorrupto de Santa Teresa de Xesús, de Francisco Franco, xefe do Estado español pola graza da Igrexa, o Exército e a oligarquía (que non do pobo español, porque durante o franquismo non se celebrou unha soa elección). En 39 anos non se atoparon atallos para unha volta á democracia, motivo fundamental para que á morte do xeneral ferrolán este deixara vacante o cargo que posteriormente pasou a desempeñar Juan Carlos de Borbón, designado previamente por Franco Príncipe de España, a título de Rei.
Morreu, xa que logo, un dos golpistas do 18 de xullo de 1936; mais quedou unha ben asentada base (ou reservorio) franquista que agroma na España de 2025 con ondear de bandeiras inconstitucionais, o saúdo fascista e o canto ben aprendido do “Cara al sol” que conleva unha camisa nova bordada en roxo nun lonxano onte e que, na última fin de semana cantaron en Vitoria (como en contadas ocasións puideron facelo aló) un grupo de nostálxicos e uns desnortados xoves que, a falta de mellores causas, feriron 19 ertzainas e 20 deles pasaron a dependencias policiais no denominado Día da Hispanidade.
É, na miña opinión persoal, un agromar franquista trasnoitado porque, por unha banda, poucos ou ningún dos “carasoleiros” vitorianos tiveron a oportunidade de cantar porque si o que fora himno de Falange Española de las JONS e canto nacional durante o franquismo que tiña,(e ten) música do compositor guipuscoano Juan Tellería e letra de José Antonio Primo de Rivera e Agustín de Foxá.
Após a guerra civil, “Cara al sol” foi un dos himnos oficiais franquistas, agora redivivo grazas ás camadas de nostálxicos que coñeceron de lonxe o franquismo e os mozos que aprenderon música e letra como na miña xeración aprendiamos o “Deus te salve, María” en latín e sen saber que diciamos.
É todo ese desandar consecuencia do non goberno da dereita ou da disconformidade expresa da estrema dereita cun sistema no que a maioría da poboación vira as costas aos seus cantos de serea?.
Sexa como sexa estes cantos teñen unha música que trae recendos de unto vello e verzas resecas das que a avoa Maripepa dicía “verzas que non has comer, déixaas cocer”.
E haberá, ou?.
Os tempos piden entendérmonos e deixarnos de cantos ao sol.
