Os que loitan contra o lume en Galicia, Castela-León, Andalucia, Comunidade de Madrid, Estremadura, teñen máis que merecido o recoñecemento dunha cidadanía que non dubidou en tamén se botar aos camiños, os carreiros, as estradas con baldes, mangueiras de rego, pás… calquera elemento que permitise nestes días abafantes unha pelexa desigual contra as lapas que todo o abranguen na súa inmensa extensión.
Pregúntome, lector, co seu permiso, se debemos considerar un semellante recoñecemento a aqueles que nos gobernan. Especialmente aos que teñen a altísima responsabilidade de mobilizar fondos económicos -cada quen no seu ámbito- e que son quen de prantar faciana libre ao lume e a quen queima todo o que tanto custou poñer en pé neste pais outra vez desnortado que enxuga amarguentas bágoas de impotencia por non seren quen de dar unha couce no cú de aquel que queima ou que, pola súa desidia, permite que a nosa terra vire en cinza, en borralla, un sono longamente acariñado de paz e progreso no que nunca faltou o toxo, a caroza, que prendera a ilusión maior e non a lapa traidora que todo o devora.
Porque neste país hai moito comediante de tres ao cuarto desexoso de se colgar medallas que, en boa hora, únicamente corresponden a eses homes e mulleres que tremen polo que os seus devanceiros tanto e tan ben lles deixaron para que ele, no seu tempo, poideran mellorar.
Onde estiveron aqueles que agora comparecen morenos polo sol (non polo fume) dando testemuño de que hai unha vida mellor que a do apagalumes que cobra 1.300 euros por cada un dos tres ou catro meses que as distintas administracións os contratan anualmente para, en teoría, contribuir a evitar que se produzan incendios forestais coma os que mataron estes días perto de Zamora a dous mozos vontarios contra o lume e feriron de distinta gravidade a moitos outros.
As fotos para a posteridade non serán as súas. Seguro.
