“Con luz ou sen ela”. Luís Celeiro

Volvemos uns cantos anos atrás. Moitos dos lectores recordarán aquela época dos sesenta
cando a metade de Galicia estaba sen luz eléctrica. Daquela, os nenos aprendían a ler ás
escuras. os vellos deitábanse ao solpor e as mozas e mozos andaban na ruada ás apalpadas.
A Lus do candil, de Ánxel Fole, era a guía para saír do paso.
Todos eran felices e namorábanse, como se namoran hoxe, aínda que fose por pouco
tempo. A risa do instante, o aloumiño do instante e o amor do instante sucedíanse nun
instante duradeiro, para lembrar toda a vida, como o amor primeiro
Era un enorme pracer cando se achegaba o abrente, o mesmo que aquel que
experimentaban cando chegaba o anoitecer e seguía a festa. Festa continuada, amigos e
amigas. Festa para a ledicia, para pensar, amar e seguir. Daquela, cando “todos os gatos
eran pardos”, era igual que agora cando todos van con excepcional colorido, de amarelo, de
vermello, de verde claro, de violeta ou morado.
Viva a ledicia! A pesar de que o mundo enteiro entre en colapso ás escuras, con luz ou sen
ela. Viva o pantrigo e a harmonía da xente. Que viva o goberno e o seu predicamento. A
xente guapa que viva tamén, que desfrute e reviva os seus amores, que miren para a
vestimenta e que anden por onde anda a xente, por onde pasean os uniformados, por
debaixo do voar e do cantar dos paxaros.
Por alí van todos eles e polo mesmo sitio volven. Son milleiros de homes e mulleres cos seus
corazóns en mil anacos, coas súas almas en vela e coas miradas intentando ver outra vez a
terra. Cómpre parar!, observar o tempo, mirar se a chave acende a luz e se a luz alumea. Se
é o caso, adiante!
E, paremos un momento! A quen favorece o apagón inconcibible? Quen ten a chave da luz?
Quen sopra na chama da vela, para que ninguén vexa nada, para que non saibamos onde
estamos, para que o mundo estremeza e se agoche nesta primavera luminosa? Para que
non saiban os comensais de que está feito o caldo, a escuridade non é mala. Pero de quen é
o negocio?
Volvemos aos tempos escuros, a noite farase infinita e a madrugada será eterna, pero aquí
seguimos, ao amparo da natureza que, como di a Tía Manuela, é a que sabe e na que todos,
ou moitos, intentan mandar. Con luz ou sen ela, se non funciona o enchufe, non somos
nada.