Era, aquela, unha estampa de palios, cirios, panos que ocultaban imaxes de santos e santas nas capelas da igrexa parroquial, de toques de difuntos nas campás desta igrexa, de emisoras de radio con programación de música relixiosa ou, no mellor dos casos de música “clásica”…
Na Semana Santa a mocidade non podía cantar. Elas estreaban roupa; eles tamén, pero menos. Había homes que levaban a banda negra na chaqueta como mostra de loito pola conmemoración da morte de Cristo, e as mulleres, con velas e cirios, acompañaban as procesións propias destes días, con sermóns e prédicas na jgrexa e na praza de Otero Goyanes ata que o sábado pola mañá -sábado de Groria- tiña lugar o “Encontro” na mesma praza, xusto onde, posteriormente, se instalaba a terraza do “Nordeste”.
Era a Semana Santa dunha Ribeira de rosarios e novenas, un tanto pacata e machista que seguía os ditados do goberno franquista e a igrexa imperante que, sen embargo, non colidía coa poboación de Castiñeiras (con fieis da igrexa protestante que procesionaban e cantaban dende a súa parroquia ata o comezo da rúa Manzanares, onde estaba situada a fermosa casa de Pepe Fernández e a antiga sede de Telefónica). Falamos de mediados os anos 50 do século pasado, cando os cines de Moraña e O Filipino só programaban películas de carácter máis ou menos relixioso ou histórico durante esta semana que, nen moito menos, era de celebrfación festiva ou vacacional.
Foi daquela cando, por vez primeira, unha muller aínda moza alcumada “Andaluza” (procedía desta rexión -o concepto de comunidade autónoma nen siquera se barallaba) cantou unha saeta que foi respondida con moitos aplausos polos acompañantes dunha procesión moi concorrida e con varias imaxes portadas por homes.
Hoxe a historia é outra moi distinta. Tanto, que sería como darlle a volta a un calcetín.
