“O calar dos asesores”. Luís Celeiro

Asesores calados e millonarios, con salarios sen control e sen xeito. Están en circulación
milleiros de asesores para un roto e para un descosido, asesores que traballan ás dúas mans
e sempre nas proximidades do poder, nas ourelas do cadro de mando, no límite da
legalidade ou directamente asentados nesa parcela que está do outro lado da fronteira, na
discreta ilegalidade. Asesores de asesores e directivos que están ao pairo, sen saber a quen
deben obedecer.
Propoñen unha asesora de imaxe e contratan a outros dous asesores para a asesora, sexa
home ou sexa muller. Aos poucos días cómpre outra asesoría máis. Neste caso, que non
sexa home nin muller. Unha asesoría que indique, en cada momento, cal é a linguaxe
correcta, cal é a forma de quedar ben cos interlocutores, cales son as palabras que se
escoitan e non din nada ou que dan a entender o contrario do que pensas e do que queres
facer. Señor asesor, cales son esas palabras?
Un recoñecido xurista, ben sabedor das complexidades legais e amigo de comparecer
periodicamente nos parladoiros radiofónicos, di que “o máis importante das normas legais é
a súa interpretación”, poida que de tanto interpretar, queden sen lei aqueles que máis a
precisan. Nese caso, os que mandan acudirían a un asesor ou asesora de comunicación, para
enderezar a mensaxe e manter silencio continuado ata que o falar se poña do seu lado.
Antes de abrir a boca, un experto en estratexia achégase e orienta á vítima para que “pague
e cale”. Non hai nada que facer, “todo está en contra de nós”- Hai que buscar un asesor
financeiro e que fale, a peito descuberto, cos asesores fiscais e bancarios. Se non arranxan
nada, como é probable, cómpre achegarse ao asesor político e interpretar a súa forma de
mirar.
A cidadanía precisa asesores. Para pedir cita no ambulatorio son necesarios os servizos do
asesor técnico e de varios asesores en telemática. Ao volver, sería conveniente manter unha
reunión co asesor de innovación de confianza, quen, a pesar do esforzo, será capaz de
entender, máis ou menos, o que se reflicte no reducido informe médico. Aos asesores como
di a Tía Manuela, “hai que tratalos, escoitalos e para comprendelos, poida que sexa
necesario un asesor literario”.