Pasaron 50 anos dende que Nacións Unidas (ONU) caeu na conta de que as mulleres traballadoras non tiñan os mesmos dereitos que os seus compañeiros varóns. Nunca antes se dera valor ao que facían as mulleres na industria, no agro, no mar… A ONU non soubo nunca (?) dos dereitos das mulleres noutros eidos da vida en USA, en África, Asia ou Suramérica e mesmo en determinados países europeos. Tampouco tivera en conta o tipo de labor que desenvolvían moitas mulleres da Habana as que, en tempos do presidente cubano Fulgencio Batista, acodían os grandes empresarios estadounidenses, como acodían aos burdeles vietnamitas os soldados norteamericanos, uns e outros para calmar determinados apetitos que, ao parecer, non daban calmados no país sede do organismo internacional no que están representadas a maioría das nacións do planeta Terra.
A ONU non soubo nunca da carencia de dereitos das mulleres españolas que, no franquismo, non podían ter unha conta bancaria ou unha empresa ao seu nome porque ambas as dúas debían figurar ao do seu home (se estaba casada) ou do de seu pai (se estaba solteira).
A ONU ignorou e segue a ignorar moitas, demasiadas cousas. Pero vai 50 anos que recoñeceu os dereitos da muller proclamando a celebración urbi et orbi do Día Internacional da Muller.
Antes disto, un incendio (para algúns intencionado, aínda que se culpa a unha cabicha tirada nunha papeleira) na fábrica téxtil Triangle Shirtwaist de Nova Iorq, levouse por diante a 123 mulleres empregadas que morreron queimadas xunta 17 homes, o 25 de marzo de 1911.
Foi a motivación que atopou a ONU para xustificar oficialmente a data que agora conmemora a maior parte das nacións coma homenaxe á muller traballadora.
Na fábrica neoiorquina traballaban 275 persoas, maioritariamente mulleres adolescentes e migrantes, fillas de xudeus e italianos. As portas da fábrica estaban fechadas con chave para evitar roubos. Catro elevadores, dos que só funcionaba un e as escaleiras de incendios (que non chegaban aos andares superiores) eran, xunto coas portas, as únicas vías de saída. Nunha hora morreron 123 mulleres.
Neste 8 de marzo, varios municipios do Barbanza (A Pobra, ás ,12,30 horas e Ribeira, as 19,00, entre eles) súmanse á celebración con manifestacións e concentracións reivindicativas.
