“El síndrome de Estocolmo” – Manuel Domínguez

30 Xaneiro 2025

El presidente Sánchez entre otros síntomas, sufre el síndrome de Estocolmo.

Ha pactado con Junts, lo que antes era plan ómnibus para reducirlo al microbús, de 80 puntos han quedado en 29, el PP. estaba dispuesto gratuitamente a apoyar esa votación, suprimiendo las cesiones. Votaría si a la subida de pensiones y otras ayudas, pero al pactar con Junts, cede a los separatistas la televisión española segunda cadena que ahora será todo en catalán, han cedido al PNV el palacete de Paris donde hoy está el Instituto Cervantes, que en caso de ceder seria al gobierno vasco que es diferente, hoy PNV, mañana Psoe, o Bildu.

Todos los ministros del gobierno decían que el plan ómnibus no se reduciría que se votaría completo todo junto, cuando 24 horas después se trocea, dejando a todo el gobierno como embusteros profesionales.

El gobierno podía pactar lo mismo con el PP., que de esta manera no cedería ni el palacete de París ni el segundo canal de tve.

Pero no, decide pactar, con el opresor, con quien le amarga la existencia, con quien le humilla, hasta citarle a reuniones en Suiza.

El síndrome de Estocolmo, es cuando la víctima, ve al opresor no tan malo, sino que llega justificarle, a entender al opresor que no sería tan malo y la victima algo haría, es delirante el personaje, la inmoralidad es de tal tamaño, que es un caso de estudio en psiquiatría, es amoral, su falta de empatía es increíble.

Sus ministros verse obligados a mentir, mentiras matutinas, mentiras vespertinas, perder toda decencia por un puesto pasajero, perder la dignidad ante la familia, amigos, no entiendo que esa pedida de decencia pueda ser justificada, no solo ante amigos sino ante uno mismo.

La degradación en política es muy alarmante, muy alarmante, a la situación que hemos llegado.

La indecencia habita en el poder.

Outros artigos

“Caridade e solidariedade” – José Manuel Pena

“Axúdanlles moito máis aos estranxeiros que ás familias humildes da zona”. Observo como unha muller inmigrante, entregaba un cupón de alimentos, e saía do supermercado con dous carros repletos de comida, mentres que a unha veciña, sen apenas recursos, só lle dan unha...

+

“La tiranía de no intentarlo”. José Antonio Constenla

Tras el varapalo del último informe PISA, que sitúa a los alumnos españolespor debajo de la media de los países miembros de la OCDE en matemáticas,lectura y ciencias, lo que muestra un importante retroceso respecto a losniveles de hace una década, alguien debería...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“El Principio de Peter en Ceuta”. José Castro López

“El Principio de Peter en Ceuta”. José Castro López

En 1969 Laurence J. Peter formuló el principio que lleva su nombre según el cual, enuna estructura jerárquica, los empleados llegan al nivel de incompetencia cuando sonascendidos a puestos para los que ya no están capacitados. El pedagogo canadienseformuló su teoría...

“Os dereitos de todos”. Luís Celeiro

“Os dereitos de todos”. Luís Celeiro

Ela e o seu marido fóronse vivir a Ceuta hai uns cantos anos, recen casados e sen fillos. Nun daquelescuarteis estivera destinado Marcial, como soldado forzoso e antimilitarista confeso. Ao volver da“mili”, e despois de tempadas longas traballando no mar ou na...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.