Seica que hoxe nos deixaches,
e coido que me costa falar.
Por iso deixarei escrito na historia,
o que me está custando levar.
Cando non te vexa onde sempre,
e cando non sinta o teu estar,
Pecharei moi forte os ollos,
ata que te vexa chegar.
O teu camiño foi exemplo,
exemplo de sabedoría e querer.
Soubeches estar en cada intre
onde debías estar.
Serio, alegre, e boa persoa,
recto, agradable, e moi ameno.
Amigo de todo o mundo,
bo pai, bo avó, e mellor compañeiro.
Hoxe Ribeira perde un veciño,
hoxe Vigo perde un traballador.
E hoxe todos temos un recordo que no corazón queremos gardar.
Recordo do que fixeches, do que estabas a facer e sobre todo que deixaches sen rematar.
Eu perdo un amigo, un cuñado
e un mellor compañeiro.
Ben sei que o teu baleiro será grande, e teño dúbidas de como o poderei encher.
Hoxe voute chorar,
e gardar o teu recordo, ao carón de todos os bos recordos que che teño.
Ata sempre Quico,
Quérote!
