Noiteboa. E Nadal, a continuación. Logo virán noitevella, aninovo e, obviamente, noite de Reis. Por dediante, Papá Noël, facendo a competencia, ao igual que o reno compite coa vaca e o boi na corte, que palacio non tiñan e pazo, tampouco .
Entre uns e outros, as crenzas e as tradicións, a nostalxia e o botar de menos aos que faltan por unha ou outra causa. Son, estas que estamos a vivir, festas que foron moi de fogar e que, aos poucos, van trocando en negocio evidente para comercios e restauración. O de menos é o por que, e o que importa é estar. Onde?. A ser posible na casa, pero cada vez máis o lugar ven ser o de menos.
As panxoliñas eran motivo para cantar en unión. Hoxe en día mandan o reguetón e a bachata. O tempo muda. Nada é igual e todo é posible. Noiteboa foi noite de Deus. Na actualidade, noite desequilibrante, orzamentariamente falando: quen ten máis metros de alto na árbore acugulada de lámpadas LED, quen pon na rúa máis motivos navideños que pouco teñen que ver coa tradición do país. Un coro que reverdece loureiros con chamados á paz e ao amor. Todo é, en grande medida, puro comercio, parafernalia impensable vai 50 anos. Todo se perdoa: é Nadal e os paxaros cantando están “en sabas da zafiro que envurullan a lúa chea”.
O Meniño, a Virxe e San Xosé, no portal. Un anxo sinalando o camiño a uns Reis Magos que afastan do vieiro polo indebido uso do GPS. A Belén, pastores.
Na Pedra Pateira aboia a cuncha dun boi de mar e na Ínsua o facho traza un camiño de luz prateada na ría silandeira. A Noiteboa que voa.
