O 16 de febreiro pasado cumpríronse os primeiros 300 venres negros cos que os traballadores da Televisión de Galicia (TVG) fixeron -e fan- pública a súa loita contra da manipulación informativa e a prol do cumprimento da Lei de Medios aprobada polo Parlamento galego.
A cadea pública autonómica, dirixida dende vai oito anos pola mesma persoa, veu nacer o 25 de maio de 2015 a plataforma “Defende a Galega” que denuncia sistematicamente o funcionamento dos servizos informativos aos que cualifica de correa de transmisión dos intereses políticos do goberno galego.
O persoal da radio e a televisión públicas de Galicia mobilízase constantemente contra a “censura” e a “manipulación” deses medios conscientes de que dende a dirección dos mesmos e a propia Xunta de Galicia teñen a intención de que todo siga igual para que nada cambie, sabedores de que o tempo xoga ao seu favor e que a moral dos traballadores que protestan vai a menos ao igual que tamén son menos os disconformes que se expresan contra dos que gobernan e mandan, cansos de tanto protestar en van.
A plataforma “Defende a Galega” foi galardoada en 2019 co premio José Couso de Liberdade de Prensa que convocan anualmente o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia e o Club de Prensa de Ferrol. Mais este tipo de recoñecemento non fai que varíe a derrota do navío informativo que puxera a navegar Manuel Fraga Iribarne na súa andaina de presidente da Xunta de Galicia.
E sen embargo, outra televisión pública é posible, como evidenciou o pasado luns, 7 de outubro, o equipo de informativos de TVE no Telediario 2, facendo un recopilatorio do ano transcorrido dende os ataques de Hamás e a ofensiva de Israel contra Gaza.
Un equipo encabezado por Marta Carazo, actual responsable de informativos de TVE, fixo repaso dende Xerusalén e con conexións con Líbano a todo o acontecido no decurso do ano xa transcorrido, que se salda con case 50.000 mortos e 100.000 feridos (a inmensa maioría deles civís -nenos e mulleres-) entre Gaza e Líbano.
Foi este un especial informativo que evidenciou o labor profesional dunha televisión pública que pagamos todos os españois, do mesmo xeito que os galegos pagamos a CRTVG e os seus órganos de difusión da radio e a televisión galegas.
Ese especial informativo fixo que moitos lembraramos os tempos nos que, tamén en RTVE e os seus órganos de difusión RNE, TVE e REE, loitabamos pola creación dos consellos de redacción e a desconexión política destes medios co Goberno de turno e o partido político que o sustentara.
É posible: o pobo é quen máis ordena (“Grándola, vila morena”).
