Vai aos poucos, en principio. E un día decátaste de que esa persoa importante para tí comeza a expresar alteracións no pensamento, na memoria, na toma de decisións. Ten dificultade para se concentrar, para lembrar, para solucionar problemas; mais na túa opinión, todo é consecuencia da idade: supera os 70 anos e é unha cousa normal que non complete determinadas actividades, que non comprenda, que lle “falle a memoria”, a comprensión non é completa, a linguaxe é, as veces, inconexa. E un día, xantando, esa persoa de mirada agora perdida,
pregunta: “E ti quen és?”.
Vénseche á memoria aquel tempo no que empurraba o rin-ran que o avó fixera no alboio da casa matricia coa corda das vacas pendurada dunha viga e unha molida (das que utilizaban os homes da casa para carrexar o molime para a corte do gando) e do que tanto desfrutabas, para sentar. E ela, esa persoa que tanto querías, ría cantando para tí -como cada día- : “Dedín dedín, cabezolín, cabezolán, cando o rei por aquí pasou sete aves convidou, para tí, para min, para o rei de Portugal, cabezolín, cabezolán, váite deitar ao niño do can”.
Era un canto vello e un xogo inocente. Tanto ou máis ca persoa que o entoaba.
“E tí quen és?”, terqueara aquel día, estragando o feitizo do caldo de repolo.
Dánche gañas de lle preguntar se estaba de coña. Pero os seus inmensos ollos azuis, o sorriso maino e a faciana perdida nun mundo que non era o seu evidenciaban a perda dunha esencia que a caracterizaba e que, naquel intre, signficaba incomprensión, desorientación, incapacidade para actualizar o que a cotío empregaba.
Non houbo resposta e o seu estado de ánimo mudou. Dende ese día non foi a mesma persoa: pasou de perder o fío dos seus pensamentos a, definitivamente, perder a memoria. Debuxou un eterno sorriso nos beizos e así se foi para sempre na ingrata compaña do alzheimer.
Hoxe mesmo, un antigo amigo e compañeiro de profesión díxome que outro amigo, e asimesmo compañeiro, estaba internado nun centro por padecer demencia senil após cumprir todo o proceso de afectación cognitiva que xa non lle permitira lembrar nos últimos tempos nen sequera o que foi o seu tan querido traballo de xornalista en prensa, radio e televisión durante máis de corenta anos coallados de éxitos profesionais.
E.. haberá nada máis duro para un xornalista que perder a memoria do vivido, do mil veces explicado, do tantas veces debatido, e chegar a preguntar “E tí quen és?”.
