Medran sós. Non precisan abonos porque o mar é tan xeneroso que a un naufraxio coma o do Prestige é quen de respostar en pouco tempo con mareas que falan de recuperación e capacidade. É o mar, ese ser inmenso e vivo na súa capacidade de dar malia o suma e sigue dos intentos polo acoutar. Un mar concibido como resposta ás inacabables necesidades doutros seres vivos -entre estes os humanos- en materias coma a alimentación, o transporte, a medicina ou, asimesmo entroutros, a rexeneración das condicións de vida no planeta Terra. Sen o mar non poderiamos vivir.
Sen embargo, persoal ou colectivamente, o humano actúa demasiadas veces -sempre?- a prol do seu interese inmediato e sen ter en conta o dano que causa á parte líquida dun planeta que estamos a fulminar comezando por constantemente lesionar o mar, ese do que tantos vivimos.
Exemplos?: a Plataforma en Defensa da Pesca e dos Ecosistemas Mariños (Manifesto de Burela) que manifesta o seu público rexeitamento aos parques mariños xeradores de enerxía eléctrica dado que impiden o desenvolvemento pesqueiro tradicional porque os seus promotores -as grandes industrias eléctricas- non apoian como deberían ao sector da pesca. Esta plataforma deixa a súa pegada alí onde é necesario facerse escoitar e, na defensa do interese xeral, formula recurso de amparo ante o Tribunal Constitucional para que se anule a sentenza que da o visto e prace á implantación da eólica mariña en augas españolas, saltándose o principio de precaución e o artigo 24 CE.
Unha plataforma que fai unha valoración moi negativa do que supón que o Goberno dea o pistoletazo de saída definitivo á instalación de polígonos de eólica mariña, sabedor de que se saltan a lexislación medioambiental e atacan directamente a viabilidade dun sector tan importante para España como é o pesqueiro.
Este 25 de setembro de 2024 publicouse no BOE o Real Decreto 962/2024, de 24 de setembro, que regula a produción de enerxía eléctrica a partir de fontes renovables en instalacións localizadas no mar. Deste xeito, asevera a Plataforma, o Goberno emprende unha carreira desenfreada para que, “saltándose todas as cautelas medioambientais e a necesaria ponderación de impactos socieconómicos sobre o sector que se vería máis prexudicado, o sector pesqueiro, se implante con urxencia e sen garantías de protección para os nosos ecosistemas mariños e de salvagarda do noso sector pesqueiro”.
Para a Plataforma, o Ministerio de Transición Ecolóxica actúa ao ditado do loby da eólica mariña, renunciando a defender o interese xeral “coa escusa da transición enerxética e a loita contra o cambio climático” que, segundo o acordo de París de 2015 “non porá en risco a produción de alimentos”.
O Convenio para a Protección do Medio Ambiente Mariño no Atlántico Nordeste de 1992 obriga a España á adopción de medidas preventivas cando haxa motivos razoables para pensar que as industrias da enerxía mariña direta ou indirectamente poidan obstaculizar outros usos no mar e danar os ecosistemas mariños. Algo que semella non impedir a planificación dos parques eólicos mariños na costa noroeste peninsular.
Afirma a Plataforma que este Real Decreto é “un atropelo aos ecosistemas mariños, que quedan en total indefensión, un ataque directo á pesca española e un desprezo aos nosos científicos, que xa informaron ao Ministerio dos indicios de posíbeis impactos destas industrias nos ecosistemas mariños e que están levando a cabo estudos sobre como poderían afectar estas instalacións aos sistemas e stocks pesqueiros presentes nas zonas reservadas para a eólica mariña en España”.
Está o Goberno defendendo realmente os intereses pesqueiros incompatibles cos da industria eléctrica?.
