Cambiaron as cousas, os símbolos e as aparencias. Agora, nestes tempos novos, os políticos
do goberno e os aspirantes calzan zapatillas de cores diversas, para facer honra e honor á
diversidade que se defende nos discursos e nos mitins electorais, cando hai eleccións, cando
conveña. Os executivos visten camisa elegante de seda ou de tecido fino e calzan zapatillas
ou alpargatas, para andar comodamente por ese chan de moqueta. Os campesiños, cando
van de festa, tamén visten o mellor que poden.
Os cordóns dos zapatos modernos son de cores distintas. Unha zapatilla ten o cordón de cor
negra e a súa compañeira vai atada cun cordón de cor vermella ou branca. O caso está na
diferencia, no respecto á diversidade, en dar motivos para falar do banal, de todo aquelo
que non ten importancia. Canto máis trivial, mellor para entreter e desmemoriar á
cidadanía.
Cadaquén pode e debe vestir e calzar como queira, presumir á súa maneira, e rezar na casa,
en alto mentres camiña ou onde queira. Xa na Idade Media, cando se xeneralizou o uso do
calzado, os zapatos tamén servían para tapar os defectos dos pés e, como en épocas
anteriores, son símbolos da posición social de quen os calza. Outros pasaron a súa vida
descalzos, como os escravos.
A industria do calzado apareceu cando fixo falta e cando se albiscaba o negocio. Dende o
seu principio foi cambiando constantemente, guiada polas modas. E quen guía a moda?
Como di a Tía Manuela, “a moda, en vestir e calzar, hai que guiala cara a sustentabilidade”.
Segundo indican as estatística, hai millóns e millóns de prendas que non se usan máis de
cinco ou seis veces ao ano, logo cómpre facer algo, cambiar a moda e, se é conveniente,
cambiar o mundo.
Parece necesario, e obrigado, saber que a roupa e o calzado máis sustentable é o que xa
existe, polo tanto, hai que pensar en reciclar e reutilizar para acadar a sustentabilidade da
roupa, dos zapatos e das zapatillas. Hai que arranxar esta indumentaria e non poden doer
prendas ao participar en mercados de segunda man, cada vez máis de moda. De moda son
as compras conscientes, a calidade e o respecto ao medio ambiente, mentres que aquilo
que non se usa perde interese, require e esixe cambiar de armario e de amo ou de ama.
O mundo está dende sempre en cambio permanente. Cambia a orografía a xeografía, o
clima e as formas de vivir das planas, dos animais e da xente. Algún autores falan da
revolución dos dereitos, da extensión da tecnoloxía e do enorme e desigual crecemento
económico. Pero hai evidencias de que o cambio non se para, transformouse e segue
transformándose o traballo, mentres os salarios anovados non teñen alcance suficiente e os
traballadores deben desprazase e achegarse a países emerxentes. Todo e vello e novo ao
mesmo tempo. Sigamos! E, a poder ser, con saúde.
“Plan de Rescate da Sanidade Pública Galega”. Xosé Mª Dios Diz
“As listas de agarda constitúen unha das formas máis sofisticadas de crueldade. Son producto dun Sistema que intentaatender a todos con recursos cos que so se pode atender a algúns”. Juan José Millás: escritor. Valencia. 1946.Esta reflexión nos indica que os...



