“¿Y tú quién eres?”. Manuel Dominguez

22 Agosto 2024

Bluf, difícil pregunta y más difícil respuesta.

Yos, yoes, no, nosotros.

Pues soy cuatro, me explicare.

Primer yo, el yo interno que muchas veces no me gusta ver, segundo el yo que emito, el visible, el yo que en apariencia tú ves, tercero el que tú mencionas, el que dices conocer, después hay el otro yo que no quieres reconocer, porque te acongoja, el que admiras despreciándolo.

Doy gracias a la vida por mis ojos, buena visión, y lo mas importante ojos que me permiten no solo ver, sino diferenciar, apreciar, no son los ojos, es la mirada, esas miradas que hablan.

Manos que me permiten escribir, manos que acarician, manos que construyen.

Pies para andar libremente, para recorrer caminos, sendas por descubrir.

Pero sobre todo un cerebro pensante.

Un cerebro que me dice: si no puedes hablar bien de alguien, guarda silencio.

Cierto día, una conferencia facultad de derecho USC, un catedrático de Cataluña hablaba del optimista y pesimista, el vaso medio lleno o medio vacío, yo le respondí, ni medio lleno ni medio vacío, Manuel Domínguez va a por más agua.

Esa es mi realidad.

Yo no soy un hombre hecho a mí mismo, soy un pedacito múltiple de muchos factores.

Un poco de los poetas que he leído, otro poco de los humanistas que he estudiado, otro poco de la gente que me quiere, y de ese querer aprendo, otro poco de los ignaros, que me muestran el dolor de la ignorancia.

Los maestros o profesores, cada cual aporto lo que pudo, los que me regalaron, sus consejos, con sus experiencias, y sigo aprendiendo de la infancia.

En fin, soy como la abeja que recoge el néctar y el polen de diferentes flores.

No necesito audífonos, puedo, oír y escuchar plácidamente, ya que no es lo mismo uno que otro, aunque a veces diría dolorosamente, pues se escucha cada cosa que mete miedo, hay tanta irresponsabilidad.

Soy como el año, cuatro estaciones, o como ese árbol desnudo de otoño, en la espera de la deseada primavera.

Para el sapo, soy Luciérnaga, para el sol, una inexistencia, en fin cada quien o cada cual que se sirva.

Para los amigos no hay aldaba, para otros dirección única

Outros artigos

“Plan de Rescate da Sanidade Pública Galega”. Xosé Mª Dios Diz

“As listas de agarda constitúen unha das formas máis sofisticadas de crueldade. Son producto dun Sistema que intentaatender a todos con recursos cos que so se pode atender a algúns”. Juan José Millás: escritor. Valencia. 1946.Esta reflexión nos indica que os...

+

“La cantina móvil de Cruz Roja”. José Castro López

Las mejores iniciativas sociales suelen ser también las más sencillas, no necesitangrandes edificios ni presupuestos millonarios, basta una buena idea y la voluntad deponer a las personas en el centro. Ocurre con muchas propuestas, tanto de iniciativaprivada como de...

+

“Un negocio moi rendible” – José Manuel Pena

Demasiada hipocrisía en materia de vivenda por parte de moito axentes políticos, sociais e empresariais. A vivenda continúa sendo un negocio e moi rendible para uns poucos propietarios sen escrúpulos, para os fondos voitre, grupos inmobiliarios e grandes propietarios,...

+

“Teresa de Antas” – Xulio Xiz

A Casa da Cultura de Antas de Ulla chámase Teresa Batán. Bautizárona co nome da muller que entregou a vida á Biblioteca do seu pobo. Para min é Teresa de Antas desde hai máis de trinta anos, amiga admirada pola dedicación preocupada pola cultura e polos nenos. Na...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Quen engana a quen?” – Antón Luaces

“Quen engana a quen?” – Antón Luaces

Pepa Millán, a portavoz de Vox no  Congreso dos Deputados, xoga a, como mínimo, dúas bandas: ou se engana ou nos engana ao enxuiciar o que acontece estes días en Ceuta onde, desde os días 30 e 31 de xullo pasado vén falando da necesidade de expulsar da cidade autónoma...

“Caridade e solidariedade” – José Manuel Pena

“Caridade e solidariedade” – José Manuel Pena

“Axúdanlles moito máis aos estranxeiros que ás familias humildes da zona”. Observo como unha muller inmigrante, entregaba un cupón de alimentos, e saía do supermercado con dous carros repletos de comida, mentres que a unha veciña, sen apenas recursos, só lle dan unha...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.