“Igualdade e dignidade”. Luís Celeiro

A moitos dos que andan polas alturas da función ou da acción política gústalles falar do
respecto á vontade popular, á que a mesma Constitución de 1978 alude no seu Preámbulo,
cando fala de “consolidar un Estado de Dereito que asegure o imperio da lei como expresión
da vontade popular”. No seu artigo seis tamén se fai alusión ao papel dos partidos políticos,
que “expresan o pluralismo político e contribúen á formación e manifestación da vontade
popular”. Pero aquí, hai que pararse e interpretar, repensar e ver como se constrúe esa
vontade do pobo.
Uns queren que sexa a opinión das maiorías, outros -con toda a razón do mundo-
consideran que tamén forma parte da vontade popular o pensar e a idea das minorías e dos
discrepantes. O sentido común, á marxe ou ao lado da opinión de políticos e xuristas,
obríganos a comprender a necesidade de rexeitar as tiranías, aínda que sexan promovidas
pola maioría.
Ao falar destas cuestións, se lles parece, podemos ver que os principios democráticos deben
enraizar na convivencia, no respecto e na igualdade de dereitos. E, probablemente sexa aí
onde poida construírse a vontade do pobo. Diálogo, reflexión, vontade de entendemento,
colaboración e prosperidade son chaves. Colaboración, por suposto, entre tódolos actores
políticos, do Goberno coa Oposición e da Oposición co Goberno. Neste proceso deben
intervir os ditados da razón antes que os do corazón.
Para entenderse non fan falta moitas palabras, como di o refrán: “a bo entendedor, curto
falador”. E, se é posible, falar o xusto e con anchura, para lembrar sempre que o falado e
acordado non se pode borrar nunca máis, queda para dar pulo a outros tratos, como se fose
asinado e formase parte dos protocolos notarias da vida, da familia, da comunidade e da
nación. O apalabrado, feito está.
Para que o pobo poida expresar a súa vontade, para que a cidadanía poida opinar e avanzar
ten que dispor de medios e instrumentos que garantan a liberdade, que permitan a
comprensión e a capacidade de discriminación, baseados e asentados nos principios da
autenticidade da información e de accesibilidade á formación.
Aqueles que teñen nas súas mans as porquetas do poder están obrigados a entender que a
transparencia é un dereito e que todos os dereitos, civís, económicos, sociais, culturais e
ambientais, son para todas as persoas, “independentemente da súa orixe, etnia, cor, sexo,
lingua, relixión, opinión política ou calquera outra condición”, para que cadaquén, como
contempla a Declaración Universal dos Dereitos Humanos e como quere a Tía Manuela,
“poida vivir a súa vida con liberdade, igualdade e dignidade”.