“O aconsellable é o normal”. Luís Celeiro

Ao recordar aqueles tempos apálpase o que cambiou o mundo, os costumes, as formas de
vivir e as relacións entre as persoas. Cambiaron as amizades e os miramentos entre elas. Os
falares son outra cousa, as miradas non din nada e os tratos son con golpes do dedo nunha
tecla dun aparello quizais imprescindible para múltiples xestións, sen falar.
Aqueles tempos que quere revivir contándolles aos seus netos como eran, fóronse e alá van.
Eran de escaseza en todo, tempos nos que os mozos para vestir usaban colos falsos para as
camisas. Poucos dos lectores lembrarán isto do que estamos a falar, pero así era, un colo e
unha gravata para representar o que non había. Como un pan prestado, un ou os dous colos
comunais ían, de casa en casa, recorrendo os festexos. Pola contra, hoxe están as camisas,
completas e case novas, amoreadas e a desprezo nas bancadas da mercadoría inservible.
E, xa que estamos recordando aconteceres, vén á memoria o caso daqueles amigos que
vivían nunha das grandes cidades universitarias que aínda subsiste. Aqueles que non
cambiaban o colo da camisa, pero para ir como se debía á voda da prima ou do amigo,
compraron un traxe a medias e pagárono cos aforros que lograran da venda dos apuntes
aos colegas acomodados do seu curso de medicina. Era a vestimenta apropiada para actos
solemnes, aos que lle gustaba asistir a algún dos tres. Tratábase dun traxe azul de raias,
chaqueta de dous cortes, pantalón de pinzas e chaleco, dos de sempre, igualiño ao que
levaba, con moita elegancia, o vello alcalde.
Outros amigos emigrantes no Reino Unido, Basilio, frade e crego, e o seu compadre
Domingo, un xardineiro que andaba na procura dunha noiva, foron a unha das tendas máis
normais de Londres e compraron un abrigo de tea negra de cachemira, pagaron a medias e
fixeron un calendario equitativo para o uso daquela prenda fermosa, negra, azul ou morada,
segundo quen a mirase.
O día do seu casamento, Domingo foi á cerimonia con aquel abrigo novo e todos os do
convite loaron a indumentaria da parella. Ela ía cun vestido de cor branca rota e Basilio
dende o altar rezaba, cantaba, miraba e soñaba. Como di a Tía Manuela, “coa vestimenta, o
aconsellable é o normal, o uso normal da mesma”. A moda, pola contra, é para comprar ou
vender, para o negocio ordinario.