Xa chegou San Xoán, xa se penduraron nas portas das vivendas o brazado das herbas que garanten plenitude cun simple lavado. As bruxas están no burato das ánimas e, nos “porláns” de casas vellas, as faíscas dos loureiros queimados pola noite bailan a rumboia nos currunchos á percura dun abrigo en constantes remuíños. O señor Isidro -a quen todo cristo chama Sidro de Padín- remoe coa súa dentadura postiza os restos de pan de millo, sardiñas cabezudas e máis da “tira de asado” (costela) que aprendera a comer na taberna do Castelo propiedade dun matrimonio arxentino cando aínda a dentadura de seu lle permitía escaravellar co escarvadentes sen grandes alardes e cuspindo ao lonxe. A señora Xesusa, compañeira inseparable de Sidro, remoía o café de pota excelentemente provisto dunha dose plena de augardente de oruxo: “O café sen pingas non sabe a nada máis ca café”, marmuriaba. A lúa, pendurada nunha nube, puña luces e sombras no monumento ao Sagrado Corazón.
O balbordo da xente diminuira de xeito notable. “O músculo durme, a paixón descansa”, cantaba Gardel, don Carlos, nun teléfono móbil que alguén esquecera no Malecón, preto da comandancia de Mariña. San Xoán asentara en Ribeira após as laradas de ilusións que alumearan as rúas, prazas, camiños rurais, praias e rueiros guindando charamuscas de todas as cores coa música de sempre pero máis cargada de bombo que, na memoria chea, interpretaba A Charanga de Severo.
Sempre foi a de San Xoán a noite máis longa. A noite do bico roubado no salto da lumieira, a da aposta a quen saltaba máis alto e máis lonxe na lumeirada, a da maior barbaridade relatada baixo a luz dunha farola no xardín do Campo, a relembranza dos tempos nos que se queimaban refugallos xunto con leña verde tronzada recentemente e que esparexía recendos infindos sobre os que prevalecían os do loureiro de mil estalos.
Todos os anos os mesmos protagonistas: San Xoán, o lume e as meigas, as herbas mil veces depositadas nun balde de zinc ou nunha bañeira de plástico co esconxuro de Ramón para nos liberar de todo mal, amén, e a beizón de don José de Artes, o crego máis rosmón de toda a contorna.
E todos os anos os mesmos resultados: cansazo, sono, mareo, promesas de non repetir e inmensas gañas de que pasara o ano para que a noite de San Xoán volvera ser de xeito tal que o bordo litoral da Arousa se reflectira coma un mar de ardora na nasa da noite sen fin.
Para o ano, máis.
