Nunca nesta “España miña, esta España nosa” á que cantou en tempos Cecilia, imaxinei vivir un “cisma” eclesiástico como o que se está a levar a cabo dende vai pouco máis dun mes polas monxas dos mosteiros de Santa Clara en Belorado (Burgos) e Orduña (Biscaia), comunidades relixiosas que suman un total de 15 “sores” ou “irmáns” que, segundo elas dixeron públicamente, non recoñecen a autoridade eclesiástica do papa Francisco e sí a que impón o “ex?”cura integrista autoproclamado bispo, Pablo de Rojas Sánchez-Franco, excomungado en 2019, quen “elevou aos altares” ao mesmísimo Francisco Franco Bahamonde.
Sería, se non levo mal as contas, o cuarto cisma -este de España absolutamente magnificado, a respecto dos tres anteriores contabilizados na igrexa católica- que se manifestou en todo o seu relativo potencial cando o 13 de maio (significada data no calendario mariano) as relixiosas de Belorado anunciaban a súa renuncia á igrexa católica, o que de se manter significaría a apertura pola institución eclesiástica dun proceso canónico polo que, miñas xoias, poden ser excomungadas e deixar así de facer, no edificio conventual que ocupan, as peperetadas ás que estraen substanciosos beneficios económicos que arrimar á venda prevista do convento de Santa Clara.
Estas monxas disque non teñen a máis mínima intención de “recuperar” algunha vez o diálogo coa autoridade eclesiástica e acusan a Roma de non lles permitir a venda do convento de Derio -que consideran da súa propiedade- para, con eses cartos, adquirir o de Orduña.
Son felices (ou aparentan selo) e non queren recoñecer que elas non son as propietarias dos conventos porque estes, en boia lei -e non sempre para ben- forman parte do extenso catálogo de propiedades da “santa igrexa católica, apostólica e romana” que, nunha mínima proporción a semellante riqueza, contribúe ás arcas da Facenda pública.
