“Cuestión de fe”. Luís Celeiro

O cura da miña parroquia morreu hai moitos anos, moitos máis dos que parece, di Florinda
do Cereixo. Morreu, foise e ninguén sabe se volverá. Ninguén sabe nada. Era corpulento e
graúdo home de ben. Ría e cantaba e, se era o caso, bailaba e pretendía coa máis elegante
da ruada. Falaba en latín, confesaba aos fregueses e cantaba os responsos ao son da gaita
de fol, cun fol de coiro de cabra vella ou de cabrita nova. Na parroquia vive a memoria súa e
a maioría dos poucos veciños que quedan lembran a don Basilio, como o cura verdadeiro,
como un home eficiente e cumpridor.
Daquela, os seminarios eran como casas de saber e para transmitir saberes, para espallar
coñecemento e formar a aqueles mozos aldeáns que querían andar polo mundo con soltura,
con liberdade e con sotana, con aquela vestimenta de cor negra que lles cubría o corpo de
arriba a abaixo, pero que nunca era quen de tapar a alma. No seminario estudaban aqueles
mozos valentes e, cando saían, abrían campos e exploraban mundos. Sabían moito máis do
que os cregos coidadores pensaban e, incluso, máis do que eles mesmos sospeitaban.
Eran fabricantes de teorías, de teoloxías, de compañías industriais e investigadores,
científicos e profesionais. Eran eles capaces de desfacer o ritmo da sociedade e adaptalo ao
que lle convén e lle interesa ao pobo, a ese pobo ao que pertencían. Pero agora non hai
curas, nin hai onde formarse para selo. Acabouse, como todo se acaba. Os curas xa son
homes normais e sen máis. Moitos deles, lectores deste xornal e amigos da Tía Manuela,
que anda polos despachos da curia como se fose amiga de todos eles.
A prensa publicaba recentemente un dato aportado pola Memoria Económica e de
Actividades da Igrexa en Galicia: Mil douscentos cregos en activo atenden a 3.644
parroquias. Ao parecer, en 2022 celebráronse máis de oito mil setecentos bautizos, cerca de
cinco mil confirmacións e algo máis de dez mil primeiras comuñóns. A uns parécenlles
poucas e outros pensan que abondan.
Na súa boa época, os curas paraban a xantar despois do enterro, ceaban antes do enterro e
andaban na corrobra. Agora non, non son capaces de atender unha parte do que beben
atender. Ao parecer, tamén rezan menos, pero fano coa mesma confianza e as mesmas
crenzas. Os cregos e os cidadáns saben (ou deben saber) que cando a confianza é plena, a
comunicación (aínda que sexa con Deus) é instantánea, sinxela e faise sen precisar esforzos
especiais. Así é, cadaquén que rece o que saiba!
Os curas non dan feito. Moitos deles van suados na bicicleta eléctrica, co esparadrapo, coas
luvas e o casco. Para chegar a tempo, os máis vocacionais, os que queren atendelo todo,
apuntaranse ás redes sociais e, a través de internet, administrarán a extrema unción. É cuestión
de fe