“Un Avril para maio chegou á estación da Coruña con medio século de retraso”. Antón Luaces

16 Maio 2024

Sair da Coruña en dirección a Madrid en tren significaba, aló polos principios dos años 60 do século pasado, unha media de 14 horas de troupelear nunha especie de batedor con mistura de fume negro, vapor, constantes asubíos atronadores e paradas de duración indeterminada ata chegar de media mañá á que daquelas era Castilla la Nueva: Madrid, vila capital de España.

Antes de que esta “arribada” á estación do Norte se producira, o tren La Coruña-Madrid recollera todos os fríos nocturnos dende o seu paso pola provincia de Lugo en noite peregrina ata chegar á estación de Segovia onde, xunto cun café podías saborear un augardente local que sabía a anís e que servía, ben, moi ben, para erguer os deitados ánimos en calquera das clases (1ª, 2ª e 3ª) na que un viaxara. 

En Madrid, na vella estación do Norte comezabas a experimentar a caótica vibración dunha veciñanza que nunca sabías se ía ou viña. 

Sair de Santiago ou facelo dende Vigo cara á capital do Estado: non baixabas das catorce horas de traxecto e un “bocadillo” para matar a fame. Sí, un tren que en calquera dos casos, levaba coche-restaurante caro e malo.

Dende este xoves, as cousas mudan: xa está probado o tren de alta velocidade que, a partir do 21 de maio, porá Madrid ao alcance dos usuarios deste medio de locomoción que é o tren Avril de Talgo explotado por RENFE para a alta velocidade que vai competir -coido que ventaxosamente- cos avións que operan dende os aeroportos de Culleredo (A Coruña), Lavacolla (Santiago) e Peinador (Vigo).

Con dous anos de retraso este Avril chegaba á antiga Estación de Santiago, na Coruña, o tren de alta velocidade da serie 106 de Renfe, no que viaxaban, entre outros, o ministgri de Transportes e Mobilidade Sostible, o presidente da Xunta. o alcalde de Ourense e outras autoridades, que foron recibidos a pé de tren pola alcaldesa da Coruña. Este tren “voou” dende Chamartín a 300 quilómetros por hora, investindo pouco máis de tres horas  nun percorrido no que moitos temos botado unha boa soneca de non menos de 9 ou 10 horas, con tempo para fumar, pasear, tomar algo no vagón restaurante e, de paso, ler que en Xapón, o tren bala acadaba velocidades de ata 400 quilómetros por hora.

Xa temos tren de alta velocidade. Os que gardamos memoria dos antigos trens con dúas horas de viaxe as Santiago de Compostela cavilaremos sobre o aguante que tivemos para aguantar unn tren que dicían era máis familiar.

Xaora!-

Outros artigos

“Un jarro de agua fría” – Manuel Domínguez

La pregunta me cayó como un jarro de agua fría. ¿Mamá tú también te vas a morir? El abuelito, para él era dios, era todo, era su mejor juguete, le adoraba, pero un día el abuelo marchó, ya nunca más jugarían juntos. La pérdida era dolorosa, y si perdiese a su mama,...

+

“Pasaba por aquí, da man de Tanxugueiras” – Antón Luaces

Hei confesar -e confeso- que o canto do grupo galego Tanxugueiras ten para min, que gozo coas boas voces no eido musical, un atractivo moi especial. Particularmente a canción titulada "Pasaba por aquí", interpretada en castelán, que non é propia delas senón de Luis...

+

“La gente”. Mario Clavell

En mis tertulias oigo generalizaciones tales ‘la gente escapa de Compostela’ o ‘la gente está hasta el gorro de Pedro Sánchez’ …  ¿Quién es la gente’?, ¿la sociedad?, ¿la nación?, ¿toda la nación?, ¿la colectividad, la humanidad? ‘La gente’ es demasiada gente y...

+

“Agresións, vexacións e torturas” – José Manuel Pena

Desde Amnistía Internacional e algúns medios de comunicación están a denunciarse varios casos de agresións, vexacións e torturas, por parte dun grupo de militares españois, cara a algúns migrantes africanos chegados á cidade autónoma de Ceuta, algúns deles menores de...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Escoitar o vento”. Xosé Antonio López Silva

“Escoitar o vento”. Xosé Antonio López Silva

Cando a secretaria da Academia Sueca a chamou para comunicarlle a concesión do Nobel de Literatura, Anne Carson estaba en Islandia, segundo dixo, escoitando o vento. Aos setenta e seis anos, unha muller que viviu de ensinar grego antigo, traduciu a Safo e deulle nova...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.