“Una desgracia peor que la de Adamuz”. José Fernández Lago

01 Novembro 2026

Esta, sufrida en Urda, ha sido más dura, no solo por el número de muertos y heridos, sino también porque “llueve sobre mojado”. Las palabras “inverosímil e inexplicable”, del responsable de los transportes en España, no se sostienen ante el principio que hemos aprendido en el colegio, de que “Contra los hechos, no hay argumentos que valgan” …

El que esto escribe, tratando de vivir de cerca esa desgracia que afecta a toda España, ha visto que el responsable de los transportes ha tardado bastantes más horas de lo que se esperaba en llegar a Urda, sin conseguir entender el porqué, aunque él intente justificarlo. Mientras tanto, sin ser precisamente un masoquista, me ha tocado sufrir mucho. Y menos mal que los responsables de los medios no nos han mostrado personas malheridas llenas de sangre, sin uno de sus miembros o con el rostro desfigurado, a diferencia de otras ocasiones, cuando señalan que “las imágenes que vamos a ofrecerles son especialmente duras”.

Aunque en esta ocasión he pasado varias horas ante el televisor, no he visto que mostraran a ningún sacerdote en aquel lugar, aunque sí al Arzobispo de Toledo, quien, como los demás eclesiásticos y otros del lugar o de la zona, fueron a auxiliar en lo posible a la gente necesitada. Sin embargo, a tono con la tendencia bien perceptible en nuestros medios, ya pueden estar con los pies enfangados como hace dos años el Arzobispo y otros sacerdotes de la Diócesis de Valencia, que eso no se suele mostrar…, aunque también ellos tuvieran parte activa entre los que se esforzaban en ayudar a los damnificados.

Hay algo que sí, suele proclamarse entre nosotros a los cuatro vientos, y es el “minuto de silencio”, que se repite en los Ayuntamientos de las diversas ciudades de España. Desde luego, todos valoramos lo que es sintonizar con los damnificados o solidarizarse con sus familias. Lo que, al mismo tiempo, quisiera dejar claro, es que el tan conocido minuto de silencio se queda a menos de medio camino: sirve solo para decir “siento mucho lo acontecido”, o bien “os acompañamos en el sentimiento”. En cambio, algunos regímenes políticos prodigan el ir

eliminando todo aquello que tenga que ver con la espiritualidad cristiana, a no ser que, como en el caso de Adamuz, la gente del pueblo rechace de frente el llamado “acto civil”, que dejaba fuera de lugar a la Virgen María, bajo las diversas advocaciones tan cercanas para los andaluces.

Teniendo en cuenta que, ante una desgracia, todos nos sentimos solidarios, en el caso de que se produzcan muertes no se consigue la ayuda propicia con un simple “minuto de silencio”, en el cual dejan de ocuparse de los propios problemas los que participan en él, para compartir los de los damnificados. Ese asunto que promueven algunos regímenes políticos, de prescindir de los sufragios (Misa y otras oraciones), trae como consecuencia el privar a los que mueren de los auxilios tan adecuados para tener acceso a la vida que el Señor les quiere dar. Cuando algunos de ellos no creen en el más allá, desde la Institución fácilmente se renuncia a ofrecer a los muertos la ayuda que, en tantos casos, precisan. No dudo que el Señor de la Vida es misericordioso y fiel, lento a la cólera y rico en piedad, siempre leal. Pero tampoco ignoro que Dios quiere que, sobre todo los que formamos parte del Cuerpo Místico de Cristo, su Hijo, nos ocupemos de los hermanos que salen de este mundo, llamando a las puertas del Señor de la Vida para que los acoja y los llene de felicidad.

Así pues: cuantos tenéis el cometido de cuidar de los ciudadanos, pensad que no basta con proteger sus vidas y hacerles progresar en sus caminos, sino que procede promover, en favor de quienes se mueren, las ayudas oportunas. Hay que tener en cuenta que el más allá no es pasajero, sino perenne, y hemos de hacer todo lo posible para que alcancen la gloria celestial, una vida que no terminará nunca.

Outros artigos

Os cemiterios énchense de flores no Día de Todos os Santos

O pobo mantén viva unha tradición que conecta o presente coa lembranza dos seres queridos ausentes O Día de Todos os Santos volveu encher de cor, flores e recollemento os camposantos galegos nunha xornada marcada polo recordo e o agarimo cara a quen xa non están. A...

+

“Fieles Difuntos”. Manuel Dominguez III

Dia dos de Noviembre, esta será tu casa. Año 985-998: La conmemoración fue instituida en Francia por el monje benedictino San Odilón, abad de Cluny, quien ordenó que en todos los monasterios de su orden se rezara por las almas de los difuntos cada 2 de noviembre. Esta...

+

Novo número de nosa edición impresa de Código Cero

Como todos os meses, chega outro número de Código Cero na súa edición impresa, que se pode achegar de balde nunha completa rede de puntos de distribución, podéndose descargar tamén en formato PDF ou ler en dispositivos móbiles a través da aplicación de quiosco dixital...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Matemos la soledad” – Manuel Domínguez III

“Matemos la soledad” – Manuel Domínguez III

Matemos la soledad, el abandono. Somos conocidos o amigos de antaño. Hoy vivimos en soledad, y a veces en el abandono. ¿Tu casa o en la mía? Ambos o ambas tenemos casa, nos valemos por nosotros mismos, así pues juntémonos, y vivamos juntos compartamos la vida. Tu casa...

“Adiviña Número Tres” – Tonio Nóvoa

“Adiviña Número Tres” – Tonio Nóvoa

. Adiviña, adiviñador. . . Aparece á súa hora, sempre aparece:. sorriso medido,. lavado, nin unha enruga,. perfumado de brillos. e ventos de marca. . . Chucha a atención. . . Mírate aos ollos.. Pinta porvires sen sombras,. sen cansazo. . . Fai canto che di. . . Verán...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.