Hai pouco máis dunha semana, o presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, realizou unha visita de Estado a Alxeria. O obxectivo non era outro que pór remate á crise diplomática aberta en 2022 polo Sáhara Occidental, con Marrocos moi atento ao que desa visita poidera producirse.
Esta visita do 20 de xullo de Pedro Sánchez a Alxeria permitiu restablecer as relacións cordiais previas ao recoñecemento da marroquinidade do Sáhara Occidental, paso asimesmo previo ao comezo,, o 23 de xullo, da tramitación no Congreso dos Deputados dunha proposición de lei de SUMAR para recoñecer a nacionalidade española a tódolos saharauís nacidos antes de 1975, ano no que se produciu a retirada española do Sáhara. Este recoñecemento pode beneficiar a 60.000 saharauís, unha forza a prol do enfrontamento con Marrocos que cómpre ter en conta.
A medida outorga aos mencionados saharauis un pasaporte de España/Unión Europea cun peso específico que non agradou a Marrocos (non é o mesmo deter un saharauí que un español da UE).
E a crise migratoria en Ceuta ten outro punto de atención: o peche por España da fronteira de Melilla con Marrocos após o intento de entrada na cidade española de centos de persoas.
Estados Unidos e Israel son os grandes aliados de Marrocos; Alxeria e a Fronte Polisaria, os seus grandes inimigos, con séculos se historia. Marrocos existe hoxe en día grazas a unha súa peculiar singularidade: tantear -neste caso a España- en momentos ben elixidos nos que exhibir o seu poderio fronte á verificación dos límites de España, Medjterráneo polo medio.
Rabat elixiu á perfección o día no que debía exhibir esa súa forza: fíxoo cadrar coa festa da ascensión ao Trono de Mohamed VI e o “envío” de 50.000 xoves a Ceuta, a cidade española que segue a ser o cravo na sola do zapato marroquí no Mediterráneo con 80.000 habitantes.
Trátase dun “aviso a navegantes” para conformar o Sáhara Occidental en base á histórica relación (privilexiada) de Marrocos con EUA.
En Washington opera un lobby pro Marrocos tan ben engraxado como o está o de Israel, senón máis, a día de hoxe. As bases hispanoamericanas poderían non ser tan decisivas como o foron.
