Os que temos idade dabondo para establecer comparanzas en materia política na España de 2026 a respecto da dos anos anteriores (ata a morte de Franco) non seremos quen, opino, de fixar os límites que corresponden a cada un en función da súa actividade, sexa esta nun concello, unha deputación, unha autonomía, no Congreso dos Deputados, no Senado ou no Parlamento europeo.
Son estas as zonas ou “canchas” nas que xogan -para ben ou para mal- os protagonistas de, en cada día, a xornada nas respectivas cámaras ou no quefacer diario. Mais mentiría descaradamente se chegara a insinuar -non digo xa a considerar en serio- que estou satisfeito co que din e fan, co que achegan á cidadanía, aqueles que, teoricamente, traballan polo ben estar dos que, directa ou indirectamente, os eliximos para nos representar nelas.
Des que temos democracia neste noso país, foron tres en distintos tempos e modos os partidos políticos que aquí detentaron o poder: UCD, PSOE e PP. Con diferenzas globais moi significativas entre uns e outros, recoñezo que as políticas aplicadas por eles deixa satisfeitos a moi poucos dos españois que lles pagamos os salarios que perciben e que, sen ser estes extraordinarios, recoñezo tamén que non poucos os cobran sen gañalos e con menos méritos dos que aportan mensualmente traballadores que non superan o salario mínimo interprofesional como pago polo seu labor.
Podería dicirse, ao meu criterio persoal, que hai moitos políticos que cobran máis polos seus aplausos nos salóns de sesións durante un pleno, ca un empregado nun taller, unha mina, un barco,, etc., etc. E aínda así, bastantes dos políticos considéranse mal pagos cobrando como cobran catro ou cinco veces máis ca un traballador por conta allea.
E non digamos dos dereitos duns e doutros, cuxa comparanza ver ser un insulto.
Hai -ben se sabe- políticos que acceden a unha representación na corporación municipal, provincial, autonómica, nacional ou europea empregando a panca de estar no lugar axeitado no momento electoral oportuno e só porque o decide quen o introduciu a tempo na estrutura dun partido político que acadou uns escanos cos que ese partido pagará a súa disposición a sempre aplaudir a intervención do voceiro da formación política de turno.
Estómagos agradecidos sempre os houbo e posiblemente sempre os haberá. Moitos deles integrados nas ringleiras máis precisadas de xente comprometida co pobo pero ao que ninguén consultou se tal ou cal candidato debería figurar nas listaxes do partido. Aquí remata o compromiso: o resto é aplaudir e cobrar.
Algún destes prohomes da nova España mesmo chegou a culpar ao presidente do Goberno, Pedro Sánchez, de ser quen de provocar unha nova pandemia (en relación co virus que afectou á parte da pasaxe dun cruceiro que se traslada a augas canarias procedente de Cabo Verde) “con tal de que non se fale de corrupción, porque non ten ningún escrúpulo”.
