“Fillos da máquina”. Luís Celeiro

09 Maio 2026

Era tan grande que non se vía. Ocupaba a sombra toda e, ao mirala, era de noite seguido. Non se vía
nada. Pero, aquel amigo tiña consigo unha teima teimuda, pensaba na ciencia, miraba para as
tradicións e os costumes, sacaba o bico pola galería de madeira e, ao chegar a xeada, retirábao con
soltura, con toda a axilidade que podía. Non sabía moi ben quen era, opinaba, miraba, escoitaba e
calaba. Segundo o seu pensar, os xéneros masculino ou feminino veñen marcados polos conceptos
que a sociedade establece, marca e obriga. O seu bico retirado, xa está silenciado, escondido e
retraído.
O xénero identifica e describe os roles e conxunto de características, comportamentos, funcións e
valoracións socioculturais que parecen apropiadas para cada un dos sexos nunha sociedade
determinada. Así o di o dicionario da Real Academia Galega, aínda que hai quen discrepa de tal dicir.
Moitos pensan que o xénero é como unha construción social, polo tanto cada sociedade pode crealo
e, xa que logo, modificalo cando lle pareza oportuno ou cando o considere conveniente. E, vostedes
amigas e amigos lectores, que pensan?
Aquel corpulento e grande amigo, no último congreso no que participou, estaba abstraído por un
pensamento continuado e profundo. Se podemos unir unha célula reprodutora masculina con outra
célula reprodutora feminina, poderemos conseguir un cigoto que se desenvolva como un embrión,
nun laboratorio acondicionado e adaptado ou nunha fábrica de grandes (ou pequenas) dimensións,
cunha produción aquilatada ás necesidades da sociedade á que serva.
Co apoio da tecnoloxía e da ciencia, os fabricantes serán quen de adecuar o produto ás esixencias da
demanda. Naturalmente, a selección sería suficientemente selectiva para que as novas sociedades
tiveran predestinado o seu futuro, en tódolos aspectos e modos.
Chegaremos a ese momento no que todo se fabrique en talleres artesanais ou en complexos espazos
dirixidos, alimentados e controlados pola máquina de contar e operar con milleiros de milleiros de
díxitos en poucos segundos. Faremos (farán) a xente á medida, chegaremos a onde non se sabe.
A Tía Manuela, ten o seu propio parecer: “cómpre seguir respectando os valores e as aprendizaxes
da infancia e, se é posible, mellor que non sexan fillos da máquina”.

Outros artigos

“La tiranía de no intentarlo”. José Antonio Constenla

Tras el varapalo del último informe PISA, que sitúa a los alumnos españolespor debajo de la media de los países miembros de la OCDE en matemáticas,lectura y ciencias, lo que muestra un importante retroceso respecto a losniveles de hace una década, alguien debería...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“El Principio de Peter en Ceuta”. José Castro López

“El Principio de Peter en Ceuta”. José Castro López

En 1969 Laurence J. Peter formuló el principio que lleva su nombre según el cual, enuna estructura jerárquica, los empleados llegan al nivel de incompetencia cuando sonascendidos a puestos para los que ya no están capacitados. El pedagogo canadienseformuló su teoría...

“Os dereitos de todos”. Luís Celeiro

“Os dereitos de todos”. Luís Celeiro

Ela e o seu marido fóronse vivir a Ceuta hai uns cantos anos, recen casados e sen fillos. Nun daquelescuarteis estivera destinado Marcial, como soldado forzoso e antimilitarista confeso. Ao volver da“mili”, e despois de tempadas longas traballando no mar ou na...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.