“Os amigos, como irmáns”. Luís Celeiro

Sería bonito facer un simposio para tratar, dende unha perspectiva científica, tódolos aspectos da
amizade, dese sentimento de afecto e confianza que abraza cunha aperta forte á xente de ben. Un
simposio para estudar, reler e recordar aos filósofos que prestaron atención á amizade, á querenza
dos amigos, deses que ao velos contigo encárganse de dicir quen es, de onde vés e para onde vas.
Deses que están sempre atentos e ao teu lado, nas verdes e nas maduras.
Aristóteles, uns séculos antes de Cristo, falaba da amizade como a boa vontade recíproca e
recoñecida, con utilidade para ambas partes, amizade por pracer e por virtude. Cando os clásicos se
referían á amizade, non pensaban nos miles de milleiros de amigas e amigos a golpe de clic. As
amizades das redes son outra cousa, forman parte doutras correntes filosófica ou sociolóxicas que
están en proceso de estudo, en cambio constante e na procura do vieiro adecuado.
A amizade verdadeira entre persoas está baseada nunha relación fonda, madura e determinada polo
que son cada un dos individuos. En facebook, ou en calquera das outras redes con miles de amigos, a
relación é superficial entre descoñecidos, é como un sentimento de enorme soidade. As redes
sociais e a súa utilidade poden considerarse como algo positivo e favorecedor da mercadotecnia,
para o consumismo e, en ocasións, para a confusión que xera a escasa información.
Sería ben facer un congreso de expertos e estudosos da amizade para darlle corpo á idea, ao pracer
e ao interese por compartir. Para darlle voltas e analizar aquilo que dicía Séneca de que “nada
proporciona tanto pracer á mente como unha amizade sincera e leal”. Sería ben pararse, mirar e
observar a amizade entre os pobos, entre as relixións, entre as culturas amigas, a veciñanza e entre
cada un dos membros de calquera familia.
Ás amizades hai que coidalas e protexelas, respectalas e entendelas. Son parte importante do
patrimonio persoal, son a riqueza máis grande que se pode conseguir e, como escribiu Luisa Villalta,
“a amizade ten flor que rebenta nas paredes”. A Tía Manuela enténdea como compromiso. Un
compromiso que esixe franqueza, que se basea no coñecemento dos amigos e que se prolonga no
tempo, para converterse en irmandade. Iso é, os amigos, como irmáns.