A comunidade autónoma de Galicia non é allea, nen moito menos, ao serio enfrontamento nos conceptos de sanidade privada-sanidade pública no que case sempre, por non dicir sempre, sae perdendo o enfermo e a súa familia.
É moi simple, moi sinxelo: o asunto, agora, é determinar como se evita a parasitación do Sistema Nacional de Saúde para contribuír, segundo a ministra de Sanidade, Mónica García, a esa fin.
E o Consello de Ministros xa dou o primeiro paso para acadalo ao aprobar este martes un anteproxecto de lei cuxo obxectivo é, precisamente, dificultar esa parasitación que non dubida en alongar as listas de espera para aumentar os seus beneficios. Un sistema herdado da ditadura franquista -cando imperaba o servizo médico estatal do 18 de xullo para determinados colectivos entre os que estaban os funcionarios e os mariñeiros- e absolutamente modificado en democracia, que a presidenta madrileña Isabel Ayuso obstaculiza, nun evidente intento de reverter a reforma aprobada cando gobernaba o PP e que na actualidade propón o Goberno reformista que preside Pedro Sánchez, para permitir a asunción da fórmula que defende a comunidade de Madrid: que prime o interese da sanidade privada por máis que esta recoñeza que as solucións aos problemas de gravidade, os derivados das grandes cirurxías, están nos centros hospitalarios públicos, como recoñecen os propios centros privados e mesmo as compañías de seguros privadas.
A inmensa maioría dos españois recoñecen a importancia e valor da sanidade pública. Máis non así determinados intereses privados que, para nada, defenden os públicos.
