Está demostrado que a pesca deportiva non é unha ameaza nin a responsable, en ningún caso, da escaseza de capturas que sofren os pescadores profesionais senón todo o contrario. O mal está instalado nos “costumes” e “malas prácticas” dalgúns “profesionais” que se dedican á pesca ou ao marisqueo, arrasando con todo o que atopan ao seu paso.
Xa ninguén cre en certas críticas vertidas, cara aos pescadores deportivos, en relación a que gozan de maiores privilexios. Abonda con lembrar que o Decreto 211/99 que regulaba a pesca marítima de recreo en augas interiores da Comunidade Autónoma xa prohibía a pesca do polbo así como rebaixaba os topes de capturas diarias a 5 quilos, actualmente vixentes. Sen esquecernos das restricións que teñen nalgunhas zonas delimitadas polos parques nacionais que en cambio si poden faenar os profesionais da pesca e o marisqueo.
Un exemplo de loita reivindicativa foi a Asociación de Pescadores da 7ª lista “O Cotelo”, con sede en Ribeira, xunto con outras asociacións náuticas e deportivas de toda Galicia. Estas asociacións adiantáranse ao desexo de moitas confrarías e entidades pesqueiras, que non era outra de que a Consellería de Pesca da Xunta de Galicia concedese a exclusividade dos recursos pesqueiros e marisqueiros a diversas agrupacións, colectivos e confrarías, prohibindo ao resto de ribeiregos o poder exercer os seus dereitos ancestrais en zonas de dominio público, como o poder pasear, navegar, embarcar ou desembarcar, varar, pescar, coller plantas e mariscos e outros actos similares que non requiran obras e instalacións de ningún tipo.
A pesca deportiva, actualmente, é unha fonte de riqueza importante para o sector turístico, ademais de ser necesaria para a propia “subsistencia” de moitas familias humildes de Galicia que perciben irrisorias pensións, ben están en desemprego ou cobran pouco máis de cincocentos euros mensuais de miseria e que se poden levar algún peixe para autoconsumo que doutra maneira quizais non puidesen comprar.
