“Botellón con selo institucional: a política das excepcións perigosas”. José Luís Calo

Galicia dispón dunha normativa clara que regula o consumo de alcohol na vía pública.
A chamada lei antibotellón non é simbólica nin opcional: establece límites concretos e
atribúe aos concellos a responsabilidade directa de velar polo seu cumprimento. A saúde
pública, a convivencia e o respecto polos espazos comúns son competencias municipais
que non admiten interpretacións interesadas.
O pasado sábado 14, durante a festa de Entroido celebrada en Boiro ata as 03:00 horas,
o que se viviu foi algo máis que unha celebración tradicional. Foi, na práctica, un
botellón masivo consentido. As imaxes rexistradas ao remate do evento —coa praza
cuberta de bolsas, botellas e residuos— evidencian unha permisividade difícil de
explicar desde a responsabilidade institucional.
Non estamos ante un feito illado nin ante un comportamento espontáneo imposible de
prever. Cando se organiza ou promove un evento nocturno dirixido á mocidade, é
coñecido o risco de que derive nun consumo masivo de alcohol na vía pública. Se non
se establecen controis efectivos, se non hai mensaxes claras e se non existe vontade real
de facer cumprir a normativa, o resultado é o que todos puidemos ver.
A permisividade do alcalde de Boiro fronte ao botellón non pode maquillarse como
fomento do lecer xuvenil. Fomentar actividades para a mocidade é positivo; consentir o
incumprimento da lei é outra cousa moi distinta. A dobre vara de medir erosiona a
autoridade moral dunha administración que, noutros contextos, si aplica sancións polo
mesmo comportamento.
Non se pode prohibir o botellón durante o resto do ano e, cando interesa politicamente,
permitir que a vía pública se converta nun espazo de consumo masivo sen
consecuencias. Esa mensaxe non educa, non prevén e non protexe. Simplemente
normaliza.
A responsabilidade política implica asumir que as decisións teñen efectos. Se o
resultado dun evento autorizado é unha imaxe de degradación do espazo público e de
consumo descontrolado, cómpre facer autocrítica. E se hai unha permisividade
consciente, tamén debería haber consecuencias políticas.
O respecto ao descanso veciñal, á limpeza urbana e á legalidade non é incompatible coa
festa. O que é incompatible coa boa xestión é utilizar as celebracións como ferramenta
de rendibilidade electoral a curto prazo.
A mocidade merece alternativas de lecer responsables. A veciñanza merece respecto. E
a lei debe ser igual para todos, tamén para quen goberna. Porque a autoridade non se
exerce só cando convén; exercese, sobre todo, cando é incómodo facelo.