Váisenos quedando a casa baleira.
Foise Gari, mestre e amigo.
As mellores clases que me deu non foron na academia nin no instituto, foron no Vilar cando naufragou o Prestige.
Baixei á praia cunha pala e cun caldeiro e alí estaba Gari cun amigo seu, apañando piche dende primeira hora da mañá, nada máis tocar area a marea negra. Pasamos días enteiros xuntos. Almorsábamos a primeira hora coa saída do sol e eu sempre ía coa ilusión de compartir con el as notisias do día e o termo de café quente. “Todo isto non vai poder con nós, Sarasquete”, díxome nun momento en que debeu de ver os meus ánimos desfaleser.
Nin un só día perdeu o sorriso, e podía perdelo, tiña todo o dereito a perdelo, e ninguén podía reprocharlle nada.
“Sairemos desta”, dixo unha tarde, a través da máscara.
Anos despois, este verán ou este outono (non recordo cando) púxenlles ás miñas fillas El club de los poetas muertos. Quedaron sorprendidas co profesor Keating e ferveron de carraxe cando o expulsan do colexio, a pesar do afecto e admirasión que sentían por el os seus alumnos. Ao acabar a película as miñas fillas preguntáronme se na miña vida tivera a sorte de ter conosido a algún profesor que fose como o que interpretaba Robin Williams no filme. Non tiven que esforzarme nin estraghar tempo abrindo e pechando caixóns de memoria na procura de alguén que se puidese equiparar a Keating. Dúas sílabas (Ga-ri) pediron paso nas miñas cordas vocais.
Os profesores son profesores a tempo completo. No Vilar non había cadeiras nin pupitres, porque aos corazóns dos mestres bos que naseron para selo (para ser mestres) non lles fan falta os límites das clases convensionais. Soñarei co día, compañeiro, en que fuches pedagogo baixo o sol triste daquel mes de novembro de 2002, a carón da torre dos vixías, sorrindo debaixo da máscara ensoufada. Prometo faselo.
