Namoramos, casamos e fomos pais en tempo de ditadura. No lombo, no canto de estrelas amarelas luciamos, marcado a fondo, o desexo de mellorar. E melloramos deixando de traballar o sábado pola tarde e a costa do pluriemprego que nos permitiu acceder a préstamos bancarios persoais ou facer fronte a hipotecas coa colaboración imprescindible da túa parella. Deste xeito chegamos co paso dos anos a sermos propietarios dunha vivenda/piso que, se nos finais dos anos 60 custaba 175.000 pesetas, podías vendela nos primeiros anos dos 80 para adquirir outra mellor por 4 millóns e con praza de garaxe (porque o pluriemprego levaba a te facer cun coche máis ou menos utjlitario).
Todos estes feitos fixéronnos aparecer diante Europa coma habitantes dun país de proletarios que souberon gañar o ceo dun fermoso sistema de vida -aparente- que non tiña explicación para, có franquismo, facer entender que eramos un país de emigrantes que vivía coma deus traballando pouco, comendo e bebendo moito e sendo proletarios (maioritariamente) moi de cando en vez e quen de dar ao mundo multimillonarios coma Barrié ou Ortega.
E ata aquí chegamos. Agora, que?.
Agora pagamos altísimos alugueiros. Non todos chegan a fin de mes cos salarios ou pensións que temos; vémonos na obriga do recurso a vivir nun cuarto cando os nosos maiores foran quen de vivir en casas ou pisos, e chegabamos á conclusión de que con Franco se morrìa máis seguro. E mellor.
Hoxe en día están a crear para os nosos descendentes un mundo ben fodido, duro de pelar, complexo de soportar. Un mundo no que Trump non é John F. Kennedy, Sánchez non é Suárez, nin Julio Iglesias é Raphael.
O de hoxe é un capital financeiro quen de facer calquera cousa agás levar á casa a conciencia cidadán de que nos gobernan os mellores. Ata os presidentes dos máis importantes países axeonllan diante do peso dos aranceis e unha nación pode, pola forza dos cartos ou a das armas, “comprar” parte doutro que se supón é aliado.
É o noso actual un mundo desbocado. Como o era vaca “Lucera” de miña avoa diante dun brazado de herba recén segada co lampo no regadío de Río de Cruz.
Neste marco vivimos. Neste espello nos contemplamos.
