A reforma do Estatuto Marco entra no seu apartado final de ano para pechar a axenda lexislativa na que figura entre os asuntos máis espiñentos.
O equipo ministerial, no que están representados CESIF, SATSE-FSES, FSS-CC.OO. e CIG-Saúde abordaron a pasada fin de semana aspectos como a xubilación e a xornada laboral do persoal sanitario, nunha negociación que semella non dar chegado a remate. Tanto é así que a carteira de Sanidade vai reunirse novamente este martes, 11 de novembro. Desta vez sentará á mesa co comité de folga dos médicos nun intento por acadar dar un pulo definitivo ao texto.
Van xa tres anos desde aquel setembro de 2022, cando sindicatos, comunidades autónomas e a propia Administración se reuniran por primeira vez para debater a niva norma. Non é casualidade que estea a custar tanto aprobala. Hai moito en xogo.
O documento en cuestión non é un mero trámite máis: regula as condicións laborais do persoal sanitario, o esquelete sobre o que acae boa parte da calidade asistencial do país e que define dereitos, deberes, criterios de selección, mobilidade, xornada, permisos, retribucións e réxime disciplinario. É dicir: estipula as regras de traballo que garanten o sistema público de saúde.
Compre lembrar que a votación última non acadou atemperar as augas , por máis que o departamento incorporou parte regras do Ámbito de Negociación , onde as organizacións sindicais denunciaron que a súa participación desembocara nun escrito “valeiro” con “carencias fundamentais” e “incaoaz de garantir dereitos ou melloras das condicións laborais do persoal do Sistema Nacional de Saúde.
Os puntos de fricción están centrados en tres aspectos: gardas e xornadas, xubilacións e mobilidade e categorias profesionais. No bloco primeiro, a Administración formula un recurte técnico de xornada a 17 horas, un límite mensual de gardas e unha redistribución horaria que espertou críticas polas “salvedades” introducidas e por seguir sen recoñecer as gardas coma horas extraordinarias”.
Ahí está tamén o debate sobre a xubilación. Especialmente en torno á anticipada e dos coeficientes redutores. No tocante ás oposicións e á mobilidade, Sanidade defende a axilización dos procesos de Oferta Pública de Emprego; os sindicatos esixen máis garantías e un estatuto específico para o persoal médico, petición que o Ministerio rexeitou de plano coas conseguintes folgas, concentracións e protestas, que se repetiron ao longo dos últimos meses.
A reforma do Estatuto Marco resposta a un compromiso adquirido en Bruxelas. O actualmente vixente xa ten vinte anos de vida: remóntase ao segundo goberno de José María Aznar, con Ana Pastor á fronte do Ministerio de Sanidade e Consumo. Desde aqela apenas foi modificada, a pesar de que o sistema sanitario español mudou completamente na súa estrutura, plantel e realidade asistencial.
