“O vinte de novembro”. Luís Celeiro

24 Novembro 2025

Moitos dos que agora son vellos ou están metidos e comprometidos coas viaxes do Imserso,
lembran como aquel vinte de novembro de 1975, os quioscos das cidades marcaban o loito e a
tristeza dos que mandaban e querían seguir mandando. As portadas e contraportadas de tódolos
xornais eran de cor negra, como se a morte de Francisco Franco Baamonde puidera escurecer as
rúas e os cruces das cidades. A moitos gustaríalles escurecelo todo, deixar máis opacidade e
incerteza da que había.
Os estudantes universitarios, pola contra, aquela mañanciña repousaron felices, na cantina da
facultade, moitos deles co que se bebía daquela, un `sol e sombra´ e outro ou un par deles máis.
Empezaba unha era nova, morrera o ditador e procedía reforzar os medios que achegaran a
democracia, que aclarasen a escuridade daqueles xornais tinguidos de lamentos e de negro.
Hai quen pensa que escolleron o día vinte para que coincidira co cabodano de José Antonio Primo de
Rivera. Quen sabe, pode ser esa a razón ou pode ser calquera outra. A sociedade estaba farta de
esperar e, aquel mesmo día, as rúas ateigáronse de xentío. A mocidade esperta estaba farta e
festexaba educadamente o falecemento.
En Galicia, ao longo de todos estes anos (ata o seu pasamento en 2023), Senén Pousa, alcalde de
Beade (Ourense) era como o encargado de preservar a memoria de Franco. Unha misa anunciada no
xornal, uns abrazos e un xantar, cada ano, polo vinte de novembro. “Eu teño as miñas ideas e os
meus principios e non cambio por nada”, dicía. “Veño do franquismo, pero son un demócrata”,
engadía Senén Pousa, laiándose daqueles que eran franquistas como el e agora son socialistas “de
toda a vida”.
Cincuenta anos son suficientes para que a maioría da mocidade non saiba, nin recorde a aquel
ditador rodeado de subordinados adulóns, que medraban ao seu carón. Nas escolas e nas
universidades ninguén se lembra daquel home, daquel mandatario, servidor dos seus. Hoxe vén a
esta sección pola proximidade do vinte de novembro e por outro detalle que, antes de acabar,
vamos contar.
A mestra pregunta, na súa clase de sociais, se sabían quen era Franco e unha alumna di, “era o avó
de Carmen Rossi”, “ao que o goberno vén de facerlle unha homenaxe”, asevera o compañeiro de
pupitre. “Aí queda iso”, di a Tía Manuela.

Outros artigos

“La famacia nexo entre médido y paciente”. Javier García Sánchez

Los usuarios de nuestra sanidad pública, sobre todolos que tenemos más edad, somos beneficiarios de loque se conoce como medicamentos sin demora. Unainiciativa que persigue disminuir el número deconsultas y citas en los centros de atención primaria,que se reduzcan los...

+

“Cando o mundo volve á lei do máis forte” – José Luis Calo

Eu non son experto en política internacional nin en estratexias militases. Son un cidadán do día a día, dos que prenden a televisión, len as noticias e tratan de entender o que está a pasar co mundo no que vivimos. E o que vexo ultimamente con Donald Trump á fronte de...

+

“1.635” – Xulio Xiz

A U.E. veu racionalizar determinadas festas neste país trasladándoas ao domingo inmediato, para harmonizar o calendario de traballo nos diversos países, aínda que en ocasións como o Nadal sigan existindo festivos e vésperas alternándose con tal ritmo que é difícil...

+

Publicidade

PEL

Revista en papel

Opinión

“OTAN o NATO”. Manuel Dominguez III

“OTAN o NATO”. Manuel Dominguez III

¿Para qué sirve? La OTAN, Organización del Tratado Atlántico norte, se creó para que la unión de occidente europeo y norte de América, pudieran defenderse mutuamente si uno de los países fuese atacado, por otra potencia, léase Rusia. El problema surge cuando tenemos...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.